قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۶۳) (بخش آخر)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی 

﴿وَاذْكُر رَّبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ وَلَا تَكُن مِّنَ الْغَافِلِينَ﴾
[ الأعراف: ۲۰۵]

پروردگارت را در دل خود به تضرع و ترس، بى‌آنكه صداى خود بلند كنى، هر صبح و شام ياد كن و از غافلان مباش.

 

کریم

در این آیه،

دیالک تیک پدیده (نمود) و ماهیت (ظاهر و ذات)

را

به صورت دیالک تیک ظاهر وباطن بسط و تعمیم می دهد و نقش تعیین کننده را به درستی از آن ماهیت (ذات، باطن) می داند.

کریم

به یاد آوری ترس آلود و عحزآمیز خدا در دل (باطن) را بر یادآوری پر جار و جنجال و نمایشی و مبتنی بر خودنمایی و ظاهرسازی برتر می شمارد

و

توصیه می کند.

دلیل کریم

خلوص ایمان بندگان به ارباب بنده دار (به خدا) است.

﴿إِنَّ الَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ ۩﴾
[ الأعراف: ۲۰۶ ]

هرآينه آنان كه در نزد پروردگار تو هستند از پرستش او سر نمى‌تابند و تسبيحش مى‌گويند و برايش سجده مى‌كنند.

معلوم نیست که منظور کریم از «آنان كه در نزد پروردگار تو هستند» چیست؟

الله 

همه امتیازاتی را که طبقات حاکمه برده دار دارد، یکجا دارد:

عکس (الله) برابر با اصل است.

منظور کریم 

اولا

ملائکه و اجنه و غیره اند که کسب و کار اصلی شان تناز گذاردن به الله است.

ثانیا

بندگان مؤمن است که به هر دلیلی و به هر طریقی مرده اند و نزد خدا هستند.

الله

از عبادت (بردگی) بندگان فیزیکی و فکری سیری ندارد.

بسان طبقات حاکمه استثمارگر.

پایان سوره الاعراف

ادامه دارد.