بزرگان نکردند در خود نگاه
خدابینی از خویشتن بین مخواه
بزرگی به ناموس و گفتار نیست
بلندی به دعوی و پندار نیست
چو استاده ای بر مقامی بلند
بر افتاده، گر هوشمندی، مخند
یکی حلقه کعبه دارد به دست
یکی در خراباتی افتاده مست
گر آن را بخواند، که نگذاردش؟
ور این را براند، که باز آردش؟
نه مستظهر است آن به اعمال خویش
نه این را در توبه بسته است پیش.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر