حافظ
بیا به میکده و چهره ارغوانی کن
مرو به صومعه، کآنجا سیاهکارانند.
معنی تحت اللفظی:
بیا به میکده و می بخور تا صورتت ارغوانی رنگ شود.
به صومعه مرو که صورتت سیاه رنگ گردد.
ارغوانی
رنگی بین بنفش و زرشگی است و از قاطی کردن آبی با سرخ پدید می آید.
صومعه
به عبادتگاهی در کوه های بلند اطلاق می شود.صومعه محل انزوا و عبادت راهبان است.
حافظ
در این بیت غزل هم به وارونه سازی دیالک تیک گناهکاران و ثوابکاران می پردازد:
صومعه را حافظ محل سیاهکاران و میخانه را محل ارغوانی صورتان جا می زند.
معلوم نیست که به جه دلیل راهب بدبختی که از جامعه بریده و به دخمه ای در کوهی پناه برده و در نهایت فقر و فاقه به سر می برد، جزو سیاهکاران شده است و میخواره هپیلی هپوئی جزو نیکوکاران.
ادامه دارد.
