۱۴۰۵ آذر ۱, یکشنبه

فرهنگ مفاهیم فلسفی (س) سوسیالیسم و کمونیسم اوتوپیکی (۲۱)

https://www.philosophicum.com/fileadmin/_processed_/9/8/csm_R2007-Winfried-Schr%C3%B6der_47eb058f64.jpg

 

پروفسور دکتر وینفرید شرودر

(۱۹۵۶ ـ ۲۰۲۲)

برگردان

 شین میم شین

 

احیای مجدد جنبش پرولتری پس از انقلاب فرانسه در سال ۱۸۳۰

آخرین و عالی ترین فرم کمونیسم اوتوپیکی

  

۸

·    در (اول ژوئیه ۱۸۴۰)، اولین تظاهرات جنبش کارگری ـ کمونیستی، تحت رهبری دزامی، پیلوت، دوتیلوی و هومبرگ در پاریس، در خیابان بله ویل  صورت گرفت.

 

۹

·    همانطور که انگلس (مارکس و انگلس، «کلیات»، جلد ۱، ص ۴۸۵) اشاره می کند، در سال های بعد، تا سال ۱۸۴۷ میلادی، سلسله ای از انجمن های مخفی انقلابی به نام های زیر پا به عرصه وجود نهادند:

 

۱

 

·    «انجمن کارگران مساوات طلب»

 

۲

·    «انجمن کمونیست های انقلابی» که از «انجمن کارگران مساوات طلب»  به وجود آمد.

 

۴

·    «انجمن هومانیست ها ویا انساندوستان»

 

۵

·    دو و یا سه حزب کوتاه عمر دیگر.

 

۱۰



·    به قول انگلس، این انجمن های مخفی، از جمله «انجمن کارگران مساوات طلب»، مانند «بابوفیست های انقلاب بزرگ تقریبا جریانات خام و نارس بودند.

 

۱۱

·    آنها قصد تبدیل جهان به همبود (اجتماع) کارگری را در سر داشتند و هرگونه ظرافت فرهنگی، علمی، هنری و غیره را بیهوده و به مثابه تجمل اشرافی تلقی می کردند.

 

۱۲

·    چنین پیشداوری هائی ضرورتا از بیخبری کامل آنها از تاریخ و اقتصاد سیاسی حکایت می کند.»

·    (مارکس و انگلس، «کلیات»، جلد ۱، ص ۴۸۵)

 

۱۳

·    اما نباید فراموش کرد که از «انجمن دادگران» که در سال ۱۸۳۶ میلادی در پاریس تشکیل یافته بود، به ابتکار مارکس و انگلس «انجمن کمونیست ها» قد برافراشت، که «نخستین حزب انقلابی و مستقل پرولتری بود که بر پایه سوسیالیسم علمی استوار شده بود.»

·    (مارکس و انگلس، «کلیات»، جلد ۱۴، ص ۴۳۸، جلد ۲۱، ص ۲۰۷)

 

۱۴

·    به قول مارکس و انگلس، اهمیت جنبش پرولتری بعد از سال ۱۸۳۰ میلادی را باید نه فقط در انجمن های مخفی انقلابی، که در این سال ها تشکیل یافته بودند، بلکه علاوه بر آن، در مطبوعات کارگری دید، که در این دوره انتشار یافته اند.

·    (مارکس و انگلس، «کلیات»، جلد ۲، ص ۵۰۸)

 

۱۵

·    مهمترین این مطبوعات به شرح زیر بوده اند:

 

۱

·    «آزادی بشر»

 

۲

·    «آیینه جمهوریخواهان»

۳

·    «روشنفکری»

۴

·    «مجله اصلاحات جامعتی»، منتشره از سوی لاپونه رای در سال ۱۸۳۷ میلادی

 

۵

·    «تریبون مردم»، منتشره از سوی پیلوت در سال ۱۸۳۹ میلادی

 

۶

·    «مساوات»

 ۷

·    «کمونیست»، که هر دو از سوی دزامی در سال ۱۸۴۰ میلادی انتشار می یافتند.

 

۸

·    «هومانیسم» ویا «انساندوستی» از سوی چاراوای، فومبرتا و مای در سال ۱۸۴۱ میلادی منتشر می شدند، احتمالا دزامی نیز با آنها همکاری می کرد.

 

۹


اتین کابت 

(اتیین کابه)

(۱۷۸۸ ـ ۱۸۵۶)

نویسنده، سیاستمدار و انقلابی فرانسوی

جزو کمونیست های اوتوپیکی

پس از اتمام تحصیل در رشته حقوق به مخالفت با ناپلئون برخاست.

پس از شکست ناپلئون وکیل مدافع آنها شد و با نظرات شان آشنا گشت.

در انقلاب ژوئیه (۱۸۳۰) جزو توطئه گران برای براندازی کارل دهم و جایگزینی اش با لوئی فیلیپ بود.

پس از اشنائی با خودکامگی و بی اعتنائی جامعتی لوئی فیلیپ به سوسیالیسم روی آورد.

ناشر روزنامه فلسفی «خلق» که در سال ۱۸۳۴ توقیف شد و او به ۵ سال تبعید در لندن محکوم شد.

در لندن با ایده های روبرت اون آشنا شد و پس از برگشت به فرانسه قصد عملی کردن آنها را داشت.

رمان سفر به ایکاری را نوشت که حاوی طرح جامعه اشتراکی اوتوپیکی است:

در جامعه مورد نظر کابت، وسایل تولید در مالکیت خلق اند.

دولتی کردن، نظامی کردن، سانسور کتب و مطبوعات و پرستش شخصیت ایکاروس ـ رهبر مرحوم ایکاری یادآور استالینیسم اند.

برای نیل به آماج خود به تأسیس انجمن آموزش کارگران پرداخت.

از انقلاب ۱۸۴۸ به دفاع برخاست.

بعد در امریکا همبود اوتوپیکی خود را تحقق بخشید و با مخالفت استعمارگران مواجه شد.

در همبود ۵۰۰ نفره اش لوازم آرایش، زیور آلات و البسه رنگارنگ ممنوع بود.

همبود اشتراکی او پس از مرگش فروپاشید.

 

·    «فراترنیتا» (۱۸۴۱) که سمتگیری نئوبابوفیستی و بلانکیستی و ضد کابتیستی داشت.

 

۱۰

·    «آتلیه» (۱۸۴۰)، که از سوی خود کارگران منتشر می شد.

 

۱۱

·    «توده» (۱۸۳۳)، که توسط کابت تأسیس یافته بود، تیراژش به ۲۷۰۰۰ می رسید و از مجلات کمونیستی بود که بیشتر از بقیه عمر کرد.

 

ادامه دارد.

خود آموز خود اندیشی (۱۵۵۵)

Der Denker 

شین میم شین

بوستان

باب چهارم

در (باب) تواضع

(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

بخش دوم

   حکایت پنجم

 (ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

ما به سوی آنچه دانش زمانه مان نموده، می رویم.
 

به اخلاق با هر که بینی، بساز

اگر زیردست است، اگر سرفراز

معنی تحت اللفظی:

با همه مردم بدون استثناء (چه عضو طبقات حاکمه باشند و چه عضو توده) با خوش اخلاقی رفتار کن.

 

تو شیرین زبانی ز سعدی بگیر

ترش روی را گو:

«به تلخی بمیر.»

معنی تحت اللفظی:

در زمینه شیرین زبانی، سعدی را سرمشق خود قرار بده.

مرگ بر ترش روی.

  

این یکی از کشفیات بزرگ و اعتقادات اصلی سعدی در باره خویشتن خویش است:

 

(سعدی، «دیوان غزلیات»، ص ۱۳۴)

من دگر شعر نخواهم که نویسم که مگس

زحمتم می دهد، از بس که سخن شیرین است.

 معنی تحت اللفظی:

شعر سرودن باعث دردسر می شود.

برای اینکه از بس سخنم شیرین است، مگس کلافه ام می کند.

 

این خودستایی فرمالیستی سعدی، بدترین بی حرمتی به خویشتن خویش است.

اشعار و آثار سعدی

فقط به لحاظ فرم زیبا نیستند.

محتوای فکری و فرهنگی و فلسفی و به ویژه، اسلویی (متدیکی، متدئولوژیکی) انها غول آسا ست.

 

از همین خودستایی فرمالیستی می توان دریافت که دیالک تیک سعدی نه آگاهانه، بلکه ناخودآگاهانه و خود به خودی است.

در غیر این صورت معنی اندیشه زیر خود را در می یافت:

صورت (فرم) زیبای ظاهر هیچ نیست.

ای برادر، سیرت (محتوای) زیبا بیار.

 

شیرینی شعر چیزی فرمال است.

تعیین کننده محتوای فکری و فلسفی و تجربی و فرهنگی و اسلوبی شعر است.

یاوه شیرین اصلا نمی تواند به دل خواننده و شنونده بنشیند.

 

ادامه دارد.