۱۴۰۵ آبان ۲۶, سه‌شنبه

تحلیلی مارکسیستی از «خاطرات» و خرافات شریعتمداری از احسان طبری (۷)

 

حسین شریعتمداری

خاطره شریعتمداری(کیهان) از احسان طبری

پیراسته فر
علمی، تحقیقی و تحلیلی
https://pirastehfar.blogsky.com 
 
تحلیلی مارکسیستی

از

 شین میم شین


فضل بن حسن بن فضل طَبْرِسی 

 (۴۶۸ یا ۴۶۹ق - ۵۴۸ق) 

ملقّب به امین الاسلام، از مفسّران نامدار شیعه و نویسنده تفسیر مجمع البیان است.

 او در قرن ششم قمری می‌زیست و محدّث، فقیه، متکلّم، نیز بود. کتاب‌های جوامع الجامع و إعلامُ الوَریٰ نیز از آثار مشهور او هستند.

 داستانی درباره زنده شدن او در قبر گفته شده که برخی محققان آن را فاقد اعتبار معرفی کرده‌اند. 

از صاحب ریاض العلماء چنین نقل شده است که مشهور است طبرسی دچار سکته شد، گمان بردند که وفات یافته است.

 پس او را دفن کردند. 

طبرسی به هوش آمد و خود را در قبر دید. 

نذر کرد که اگر خدا او را از این بلا نجات دهد، کتابی در تفسیر قرآن تألیف کند. 

از قضا، شخصی قبر او را نبش کرد. 

هنگامی که نبش قبرکننده به درآوردن کفن‌های او مشغول شد، طبرسی دست او را گرفت.

 آن شخص ترسید. 

طبرسی قصه را برای او تعریف کرد. 

نبش قبر کننده او را بر دوش گرفته، به خانه رساند. 

طبرسی کفن خود و اموالی به نبش قبر کننده بخشید و آن شخص نیز از کار خود توبه کرد. 

طبرسی نیز در عمل به نذر خود کتاب مجمع البیان را تألیف کرد.

با توجه به این که طبرسی عالم قرن ششم قمری است و افندی از علمای قرن دوازدهم هجری قمری است این داستان نیاز به سند دارد.
 ولی افندی این داستان را بدون سند نقل می‌کند و محدث نوری هم تصریح دارد که این داستان در هیچ منبعی قبل از ریاض العلماء نقل نشده است.
آیت الله سبحانی نیز می گوید اگر چنین چیزی صحت داشت طبرسی آن را در مقدمه کتاب خود می‌نوشت و دیگران نیز آن را نقل می‌کردند. 
غیر از این که این ماجرا به افراد دیگری مثل ملا فتح‌الله کاشانی و فرزند ملا صالح مازندرانی نیز نسبت داده شده است؟

ویکی شیعه

مدیرمسئول کیهان:

گفتم «ماجرای مرحوم طبرسی‌، صاحب تفسیر مجمع‌البیان را شنیده‌اید؟»

توضیح مدیریت سایت-پیراسته فر:
ماجرای حیات دوباره طبرسی رادرادامه بخواند (بخوانید و نه بخواند.)

 این خاطره است و یا اختراع خرافه در لفافه خاطره نویسی یأجوجی ـ مأجوجی؟

طبری یکهو به حر گریز می زند و چشم بر سقف می دوزد

و

شریعتمداران به مرحوم طبرسی مدفون و خرافه زنده شدنش در قبر می پردازند.

مرحوم طبرسی گویا یکبار مرده، بعد دوباره زنده شده (در بهترین حالت، یا سکته کرده و یا بلاک اوت داشته است که ذکرش گذشته است) و تفسیر مجمع البیان را به رشته تحریر دراورده است.

منظور شریعتمداران این است که احتمال و امکان ان هست که طبری هم بسان طبرسی دوباره زنده شود و کژراهه دیگری بنویسد.

این اشاره شریعتمداران دال بر این است که طبری در حال جان کندن (نزع) است و اخرین نفس هایش را می کشد.

برادر حاضر در اتاق هم نه پرستار، بلکه مرده کش و یا مرده شوی است.

جالب تر در این واویلا جواب طبری به ماجرای طبرسی است:

احسان طبری گفت: 

«آنهم قیاس‌مع‌الفارق است».

از این جواب طبری اولا می توان به بیگانگی عمیق او با ماتریالیسم تاریخی و مفاهیم فلسفی مارکسیتی پی برد.

طبری

با مفاهیم فئودالی ـ مذهبی می اندیشد و نه با مفاهیم  پرولتری ـ مارکسیستی.

یعنی

اصلا نمی اندیشد.

طبری اصلا ماتریالیست نبوده است.

طبری می توانست به پایگاه طبقاتی فئودالی ـ روحانی طبرسی اشاره کند و یا پایگاه طبقاتی توده ای خود مورد مقایسه قرار دهد.

طبیعی است که طبقه حاکمه فئودال و روحانی از فقیه خود اسطوره بسازد.

همان طبقه حاکمه ای که طبری را بسان گالیله تحت شکنجه و اذبت و آزار فکری و فیزیکی و روحی و روانی لایتناهی  مسخ و مثله و مخدوش می سازد.

علاوه بر این، اجساد توده ای ها کفن و دفن نمی شوند تا کفن دزدی به نبش قبرشان خطر کند و بعد مثل توده ای های اسیر و خرد و خمیر شده، توبه کند.

شریعتمداری: 

فهمیدم که به ایـن ماجرا فکر کرده است 

ولی ادامه دادم: 

«مقصود من مقایسه نظیر به نظیر نیست‌، فقط می‌خواهـم از لطف خداوند تبارک وتعالى سخن گفته باشم»... 

ما فکر نمی کنیم که طبری به ماجرای طبرسی فکر کرده باشد.

اگر ایراد و انتقادی بر حزب توده و طبری وارد باشد، بی خبری آنها از قرآن و رسالات و آثار علما و فقها ست.

در مناظره تلویزیونی با مصباح و سروش معلوم شد.

 https://www.ketabnak.com/images/thumb/299x436/covers/Fylsvf-nmaha.webp

فیلسوف‌نماها کتابی از ناصر مکارم شیرازی است. 

این کتاب در سال ۱۳۳۳ برندهٔ جایزه کتاب سال سلطنتی شده است.

یک سال پس از کودتای ۲۸ مرداد در سال ۱۳۳۲

ویکی پیدیا

اگر طبری فیلسوفنماهای ناصر مکارم شیرازی را خوانده بود، به دعاوی مدراتور مناظره جواب می داد.

ادامه دارد.

خودآموز خوداندیشی (بخش صد و پنجاه و چهارم)

 

شین میم شین

بوستان

باب چهارم

در (باب) تواضع

(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

بخش دوم

(ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

ما به سوی آنچه دانش زمانه مان نموده، می رویم

 

۱۵۴۱

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18428

 

۱۵۴۲

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18435

 

۱۵۴۳

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18443

 

۱۵۴۴

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18452

 

۱۵۴۵

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18461

 

۱۵۴۶

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18469

 

۱۵۴۷

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18485

 

۱۵۴۸

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18489

 

۱۵۴۹

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18497

 

۱۵۵۰

 https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18509

 

ادامه دارد.

خود آموز خود اندیشی (۱۵۵۰)

Der Denker 

شین میم شین

بوستان

باب چهارم

در (باب) تواضع

(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

بخش دوم

   حکایت پنجم

 (ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

ما به سوی آنچه دانش زمانه مان نموده، می رویم.

به اخلاق با هر که بینی، بساز

اگر زیردست است، اگر سرفراز

معنی تحت اللفظی:

با همه مردم بدون استثناء (چه عضو طبقات حاکمه باشند و چه عضو توده) با خوش اخلاقی رفتار کن.

 

سعدی در این بیت شعر

اخلاق

را

در خوش اخلاقی فرمال و صوری و ظاهری خلاصه و در واقع تحریف می کند.

 

اخلاق

بسان مذهب و فلسفه و هنر و غیره

از عناصر روبنای ایده ئولوژیکی هر جامعه است.

یعنی

خصلت طبقاتی دارد.

اخلاق ستیزی (نیهلیسم اخلاقی) نیچه ئیستی، فاشیستی و فوندامنتالیستی هم نوعی اخلاق است.

اخلاق بورژوازی امپریالیستی و اشرافیت فئودالیستی ـ کله ریکالیستی (روحانیتی) است.

 

سعدی در این بیت شعر،

 دیالک تیک (۱) و توده

 را

به شکل دیالک تیک زبردست ـ زیردست بسط و تعمیم می دهد و امر به سازش با هر دو قطب دیالک تیکی می کند.

 

سعدی در این بیت شعر،

 دیالک تیک طبقه حاکمه و توده

 را

به شکل دیالک تیک زبردست ـ زیردست بسط و تعمیم می دهد و امر به سازش با هر دو قطب دیالک تیکی می کند.

 

حافظ حدود یکصد سال بعد، از همین اندیشه بی بنیاد سعدی معروف ترین بیت شعرش را خواهد سرود:

 

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است

با دوسـتان مروت با دشـمـنان مدار

معنی تحت اللفظی:

برای داشتن آسایش دنیوی و اخروی با دوستان مروت پیشه کن و با دشمنان مدارا.

 

بدین طریق

مبارزه طبقاتی در لفافه مروت وم دارا مستور می ماند و در تحلیل نهایی در مبارزه طبقاتی از بالا بر ضد پایین خلاصه می شود.

 

سعدی با اعلام دیالک تیک زبردست ـ زیردست از وجود خصومت عینی پرده برمی دارد، ولی برای حفظ و تحکیم آن، لبخند بر لبان هر دو طرف تضاد می نشاند.

توده مولد و زحمتکش پدر کشتکی با اقلیت استثمارگر ندارد.

این آنها هستند که در لباس روحانی، قلدر و کلاش وسایل تولید را غصب کرده و در انحصار خود قرار داده اند و اکنون به برکت همین غصب غیر قانونی به غصب حاصل کار و نیروی کار توده مولد و زحمتکش می پردازند.

 

 ادامه دارد.