۱۴۰۵ آبان ۲۹, جمعه

درنگی در کلمات قصار استاد (کنفوسیوس) (۷۲)

Die Worte des Meisters: Konfuzianische Weisheiten 

به قلم

چائو هسیو چن

ترجمه به آلمانی از متن امریکایی

هانس کریستیان مایسر

(۲۰۰۵) 

برگردان به فارسی و تحلیل مارکسیستی

شین میم شین

 

۳۱

کسی که به چیزهای برونی اعتنا بماند، به آرامش درونی می رسد.

کسی که از چیزی نترسد، برایش دیگر چیزهای برونی وجود ندارند.

 

کنفوسیوس و طلابش

را

می تواند پیروان و مبلغان سوبژکتیویسم افراطی محسوب داشت.

مشخصه بنیادی و اصلی سوبژکتیویسم، بی اعتنایی به اوبژکت از هر نوع است.

 

کنفوسیوس و طلابش چنان وانمود می کنند که انگار کاینات حول «کس» مورد نظر آنها می گردد.

اگر او به کاینات محل سگ نگذارد، کاینات محو می شود و او می تواند به آرامش درونی برسد.

اگر او فاقد غریزه ترس باشد، یعنی مظهر تهور مطلق باشد، برایش چیزهای خارجی مثلا سیارات و ستارگان و کمیت ها و ابرها و غیره وجود نخواهند داشت.

 

می توان گفت که کنفوسیوس و طلابش از دیالک تیک سوبژکت و اوبژکت به کلی بی خبرند.

دیالک تیک سوبژکت و اوبژکت

را با بمب اتم هم نمی توان از بین برد.


دیالک تیک سوبژکت ـ اوبژکت

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/2956

 

پایان

 

درنگی در دیالک تیک اوبژکت و سوبژکت

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/10030

 

پایان

 

 

سوبژکت

 

۱

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18061

 

۲

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18070

 

۳

https://mimhadgarie.blogfa.com/

 

پایان

 

سوبژکتیو

 

۱

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18079

 

۲

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18082

 

پایان

 

سوبژکتیویسم (ذهتگرایی)

 

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/18087

 

پایان

 

اوبژکتیویسم

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/5716

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/4458

 

پایان

 

اوبژکت

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/9871

 

پایان

 

اوبژکت ایدئال

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/9879

 

پایان

 

اوبژکتیو (عینی)

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/9881

 

پایان

 

اوبژکتیویته

(عینیت)

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/9888

 

پایان

 

 

اوبژکتیویسم

(عینگرایی)

 

۱

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/9896

 

۲

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/9901

 

 

پایان

ادامه دارد.


خود آموز خود اندیشی (۱۵۵۳)

Der Denker 

شین میم شین

بوستان

باب چهارم

در (باب) تواضع

(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

بخش دوم

   حکایت پنجم

 (ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

ما به سوی آنچه دانش زمانه مان نموده، می رویم.
 

به اخلاق با هر که بینی، بساز

اگر زیردست است، اگر سرفراز

معنی تحت اللفظی:

با همه مردم بدون استثناء (چه عضو طبقات حاکمه باشند و چه عضو توده) با خوش اخلاقی رفتار کن.

حافظ هم همین نظرات انتزاعی و بی در و پیکر سعدی را به پلاتفرم خود مبدل کرده است:

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه

چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند.

معنی تحت اللفظی:

جنگ در جهان دلیل معرفتی دارد:

حقیقت را کشف نکرده اند و به باطل دل بسته اند.

 

خواجه شیراز در این بیت غزل منکر دلیل مادی، منفعتی و طبقاتی جنگ به طور کلی است.

خواجه برای جنگ ها علت و دلیل فکری و معرفتی (شناختین) می تراشد.

ضمنا معنی حقیقت را هم نمی داند.

به همین دلیل ضد دیالک تیکی حقیقت را نه باطل، بلکه افسانه قلمداد می کند.

افسانه چیزی غیر واقعی و اختراعی و خرافی و خیالی است.

یعنی

ضد واقعیت عینی است.

در حالیکه حقیقت به انعکاس نسبتا درست واقعیت عینی در آیینه ذهن بشر اطلاق می شود.

 

وقتی لشکر خونخوار مغول وارد کشور شد، همه شاهان و اربابان و بنده داران به نصیحت شیخ اجل عمل کردند و خواستند که «به اخلاق» با آنها بسازند و بر سرشان همان آمد که «بر سر باخه آمده بود.‍‍‍‍‍‍‍‍«

(کلیله و دمنه)

 

آنگاه جانشین بلافصل سعدی یعنی خواجه شیراز  پریشان و مست و مدهوش از خود پرسید:

 

یاری اندر کس نمی بینیم، یاران را چه شد؟

دوستی کی آخر آمد، دوستداران را چه شد؟

 معنی تحت اللفظی:

از یاران کسی یاری رسان نیست.

چه شده است؟

دوستی انگار پایان یافته است و جای خود را به دشمنی داده است.

پس بر سر دوستداران چه آمده است؟

 

سخن گفتن از دوست و دشمن، زبردست و زیردست بر وجود تضاد واقعی در جامعه دلالت دارد.

دوست و دشمن، زبردست و زیردست دو قطب تضادی را تشکیل می دهند.

هیچ تضادی نمی تواند بدون از بین رفتن هر دو قطب متضاد حل شود.

سعدی و حافظ نمی توانند دوست و دشمن، زبردست و زیردست را همچنان حفظ کنند و با اندرز و نصیحت انتزاعی تضاد فی ما بین را حل کنند.

برای از بین رفتن خصومت باید دلایل عینی آن از بین بروند.

اینجا سخن از خوشرفتاری و یا بدرفتاری نیست.

هنجارهای رفتاری بعد از تشکیل خصومت ها و یا حل خصومت ها فرمولبندی می شوند.

تضاد ارباب فئودال با رعایا را تنها زمانی می توان حل کرد که نه فئودالی باقی بماند و نه رعیتی.

این بدان معنی است که مناسبات اجتماعی ـ اقتصادی فئودالی باید  لغو شوند و به جای آنها مناسبات سرمایه داری برقرار گردند.

تضاد خان و خلق را نمی توان « با سازش اخلاقی» حل کرد.

حل تضادهای آشتی ناپذیر از طریق مقاومت و مبارزه امکان پذیر است، از طریق اعمال قهر، نه از طریق سازش اخلاقی، مدارا و نرمی.

سازش با چنگیزخان به معنی زیر یوغ بیگانه رفتن خلق خواهد بود و پیشرفت تاریخی جامعه را قرن ها به عقب خواهد انداخت.

 

ادامه دارد.