قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۳۹)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَٰكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ ۚ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَث ۚ ذَّٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا ۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۷۶]

اگر خواسته بوديم به سبب آن علم كه به او داده بوديم رفعتش مى‌بخشيديم، ولى او در زمين بماند و از پى هواى خويش رفت.

 مثَل او چون مثَل آن سگ است كه اگر به او حمله كنى زبان از دهان بيرون آرد و اگر رهايش كنى بازهم زبان از دهان بيرون آرد. 

مثَل آنان كه آيات را دروغ انگاشتند نيز چنين است. 

قصه را بگوى، شايد به انديشه فرو روند.

 به  تحلیل مارکسیستی  دیگر مفاهیم این آیه کریم ادامه می دهیم:

۲

مثَل او چون مثَل آن سگ است كه اگر به او حمله كنى زبان از دهان بيرون آرد و اگر رهايش كنى بازهم زبان از دهان بيرون آرد.

این تشبیه کریم 

بی محتوا به نظر می رسد.

در زمین ماندن کسی و رفتن او به دنبال «هوای خویش» چه ربطی به بیرون آوردن زبان نوسط سگ در هر صورت دارد؟

 

ضمنا

این ادعای کریم فاقد ارزش واقعی است.

اگر کسی به سگی حمله کند، سگ زبانش را بیرون نمی آورد.

بلکه مقاومت و مقابله می کند.

﴿سَاءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَأَنفُسَهُمْ كَانُوا يَظْلِمُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۷۷]

بد است مثَل مردمى كه آيات ما را دروغ انگاشتند و به خود ستم روا مى‌داشتند.

کریم

در این آیه، محتوای تکذیب آیات الهی را خودستیزی قلمداد می کند.

در حالیکه تأیید و تصدیق و تکذیب  اندیشه ای 

امری معرفتی (مربوط به شناخت) است و دلیل داارد که باید مورد بررسی قرار گیرد. 

حتی

به انتقاد از خود منجر شود.

شاید حریف حق داشته باشد.

 

ادامه دارد.

درنگی در تحلیل پیرایه یغمایی راجع به شعر نادر نادرپور (۵)

 

نادر نادر پور

(۱۶ خرداد ۱۳۰۸ – ۲۹ بهمن ۱۳۷۸)

 شاعر، نویسنده، مترجم و فعال سیاسی–اجتماعی 

 از اعضای کانون نویسندگان ایران  

 

درنگی 

از

میم حجری

 

در مرگ زیستن

نگاهی به کارنامه ی شعر نادر نادرپور 

  پیرایه یغمایی 

۵ خرداد ۱۳۸۷ 

 مجله ادبی هیچستان

 

پیرایه یغمایی

راستی این هم از معجزه های مرگ است که تا یکی از دست می رود، همه به فکرش می افتند. 

 

محتوای این ادعای پیرایه یغمایی  را مرگ ستایی تشکیل می دهد.

در قاموس پیرایه یغمایی

مرگ اسباب معجزات بیشمار است  و یکی ازاین این معجزات «افتادن خلایق به یاد اموات است.»

 تجلیل از مرگ

  فرمی است که محتواهای طبقاتی متفاوت دارد.

اما قبل از پرداختن بدان باید به دلیل
«افتادن خلایق به یاد اموات»پرداخت.

 

از پیرایه چه پنهان که «افتادن خلایق به یاد اموات » در ایران یک سنت است و ربطی به معجرات کذایی مرگ ندارد.

«افتادن خلایق به یاد اموات»  بهانه است.

بهانه ای سنتی است.

بهانه ای برای علاقان کشور است.

این حقیقت امر از محتوای حقیر و فقیر این  «افتادن خلایق به یاد اموات» آشکار می گردد

و

این مطلب پیرایه نمونه ای از آن است که البته صدها بار بهتر از مطالب بقیه است.

دلیل تأمل ما هم همین است.

البته
«افتادن خلایق به یاد اموات» 

نه انتزاعی (مجرد) ، بلکه مشخص (کنکرت) استو

نه کلی و همه بشری، بلکه طبقاتی است.

یعنی

هم وابسته به ماعیت طبقاتی اموات است و هم وابسته به ماهیت طبقاتی افراد.

ای بسا اموات که کسی اصلا به یادشان نمی افتد.

مثال:

چه کسی به یاد صدها میلیون کشته در جتگ های جهانی و منطقه ای و ملیافتاده است.

خلایق در بهترین حالت آماری از اموات نقل و نشخوار می کنند.

«افتادن خلایق به یاد اموات»  

اصولا و اساسا و عمدتا 

در مورد نخبگان صورت می گیرد و نه در مورد توده ها.

 

ادامه دارد.