که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را.
معنی تحت اللفظی:
غزلسرایی حافظ شبیه سوراخ کردن در توسط زرگر (گردنبند ساز و گوشواره ساز و انگشتری ساز) است.
به همین دلیل چرخ گردون (آسمان) گردنبند ثریا را بر عنوان تحسین بر شعر حافظ می افشاند.
حافظ
در این بیت غزل
شعر خود را به در و گوهر تشبیه می کند
و
خویشتن خویش
را به گوهرساز
و
فلک
را
به پادشاهان و قلدران شعرشناس.
این بیت غزل خواجه
نشانه حد اعلای خودشیفتگی و خودستایی و خود پرستی است و مغایر با تواضع به طور کلی است.
بدبختی هنری ـ ادبی جامعه ما
سرمشق سازی هنرمندان عقب مانده از سعدی و حافظ به ویژه در اخلاق (اتیک) است.
شعری یافت نمی شود که شاعر در بیت پایانی شعرش
دست به خودستایی اغراق امیز نزند.
ادامه دارد.
