تحلیل مارکسیستی دوبیتی های بابا طاهر عریان (۳)

 

باباطاهر

 اثر نادر لنجانی 

تحلیل مارکسیستی

را

شین میم شین

 

۴

ته که ناخوانده‌ای علم سماوات

ته که نابرده‌ای ره در خرابات

ته که سود و زیان خود ندانی

به یاران کی رسی؟ 

هیهات هیهات

معنی تحت اللفظی:

پیش شرط رسیدن به یاران، خواندن علم آسمان ها، رفتن به خرابات، تمیز سود شخصی از زیان شخصی است.

این مفاهیم بابا طاهر 

عمدتا مفاهیم ایراسیونال (ضد عقلی) و ضد علمی و حتی بی معنی اند:

منظور بابا طاهر از یاران چیست که رسیدن به انها ایدئالیزه می شود؟

منظور بابا طاهر از علم سماوات چیست که یکی از شرط رسیدن به یاران تحفه نطنز است؟

علم سماوات چه ربطی به یاران مذایی دارد؟

منظور بابا طاهر از راه بردن به خرابات چیست؟

خرابات، از استعارات رایج در ادبیات عرفانی به معنای مکان عیش و طرب معنوی سالکان است.

ضمنا به معنی شراب‌خانه، عبادت‌گاه، و ویرانه  است.

ته که سود و زیان خود ندانی 

کسی که عاجز از تمیز سود و زیان خود باشد، دربترین حالت، ساده لوح و به لحاظ فکری عقب مانده است.

رسیدن و نرسیدن چنین کسی به یاران کذایی چه تغییری در حال و هوای او ایجاد می کند؟ 

اصلا این یاران تحفه کیانند که این چنین به عرش اعلی برده می شوند؟

 

ادامه دارد.

حزب توده و احسان طبری و تئوریسین های «مرکز اسناد انقلاب اسلامی» (۷)

 

تحلیلی مارکسیستی

از

شین میم شین

به بهانه سالروز درگذشت احسان طبری

 پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی

 

روایت واپسین سال‌های زندگی طبری، 

که با گسست از گذشته ایدئولوژیک و بازگشت به ارزش‌های دینی همراه شد،

 تصویری متفاوت و کمتر شناخته‌شده از این چهره پیچیده ارائه می‌دهد؛ 

تصویری که پرسش‌های بنیادینی درباره نسبت روشنفکری، ایدئولوژی و مسئولیت تاریخی در برابر وجدان فردی و جمعی برمی‌انگیزد.

 تصویر احسان طبری آش و لاش و لاشه گشته در دانشگاه های اوین و غیره

به زعم حریف از « پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی»

«برانگیزنده پرسش های بنیادی راجع به نسبت روشنفکری، ایده ئولوژی و مسئولیت تاریخی (؟) در برابر وجدان فردی و جمعی است.»

گفتیم که حریف اصلا و ابدا مذهبی نیست.

چون حریف نه با مفاهیم مذهبی، بلکه با مفاهیم امپریالیستی از قبیل نظامات خودکامه (توتالیتاریسم)، ایده ئولوژی، روشنفکریت، مسئولیت تاریخی، وجدان فردی و جمعی» از در عقب می اندیشد (ادای اندیشیدن در می آورد.)

در کشور کذایی امام زمان

جای خالی فرزانگان توده و حزب توده را پرورش یافتگان در سازمان های امپریالیستی ـ صهیونیستی گرفته اند.

در ادامه این تحلیل با طرز  «تفکر» مذهبی آشنا خواهیم شد.

حریف از « پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی»

بی کمترین تردید نه معنی این مفاهیم را می داند و نه معنی این مزخرفات را که به طور مکانیکی بر زبان رانده است.

سؤال از حریف از « پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی» این است که توبه احسان طبری سؤالاتی در رابطه با نسبت روشنفکریت و ایده ئولوژی و مسئولیت تاریخی با چه چیزی در برابر وجدان فردی و جمعی برانگیخته است؟

ما این مفاهیم امپریالیستی حریف از « پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی» را یکی پس از دیگری توضیح علمی و انقلابی (مارکسیستی ـ لنینیستی) می دهیم:

 منظور از روشنفکریت چیست؟

مفهوم روشنفکر در زمان شاه از جهان تحت سلطه سرمایه به مثابه «سوقات فرنگ» وارد ایران شد و روشنفکران فاشیست و فوندامنتالیست اسلامی از قبیل جلال آل احمد و غیره با این مفهوم امپریالیستی شروع به عوامفریبی کردند.

روشنقکر در قاموس تئوریسین های امپریالیستی  و رویزیونیستی و اگزیستانسیالیستی به مثابه اقلیتی فرهیخته قلمداد شد که بر فراز طبقات اجتماعی شناور است.

یعنی

فاقد وابستگی طبقاتی و منافع طبقاتی است.

فقط در خدمت خلق است.

هدف و آماج امپریالیسم و سرسپردگان متنوع چپ و راستش از تحریف این مفهوم، چپاندن روشنفکریت به جای طبقه کارگر (پرولتاریا) و سوبژکت تاریخ قلمداد کردن روشنفکریت بود.

روشنفکریت تعریف علمی و عقلی (مارکسیستی ـ لنینیستی) استاندارد دارد.

روشنفکر به کسی اطلاق می شود که از قبل کار فکری نان سفره خود را در می آورد.

مثلا

معلم ومدیر و مهندس و نویسنده و شاعر و مداح و روضه خوان و پزشک و سیاستمدار و پروفسور و فیلسوف و واعظ و مجتهد و دانشمند و غیره است.

روشنفکریت قشر اجتماعی معینی را در هر جامعه تشکیل می دهند:

هر طبقه اجتماعی  روشنفکران خاص خود را دارد:

لاهوتی 

روشنفکر پرولتاریا بوده است.

جلال آل احمد

روشنفکر اشرافیت فئودال و روحانی بوده است.

برتولت برشت

روشنفکر پرولتاریا 

و 

هیتلر و گوبلز و نیچه و هایدگر و یاسپرس و غیره 

روشنفکران سرمایه داران انحصاری (امپریالیستی) بوده اند.

روشنفکری یافت نمی شود که فاقد تعلقات طبقاتی باشد و به اصطلاح عوامفریبان امپریالیستی بر فرار طبقات اجتماعی شناور باشد. 

روشنفکریت 

۱

https://hadgarie.blogspot.com/2019/01/blog-post_91.html

 

۲

https://hadgarie.blogspot.com/2019/01/blog-post_23.html

 

۳

https://hadgarie.blogspot.com/2019/01/blog-post_428.html

 

پایان 

روشنفکریت

(اینتلیجنس)

 

۱

https://hadgarie.blogspot.com/2026/01/blog-post_727.html

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/17397

 

۲

https://mimhadgarie.blogfa.com/post/17400

 پایان

 روشنفکریت

۱

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/13425

 

۲

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/13431

 

۳

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/13438

 

۴

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/13444

 

پایان

ادامه دارد.

خود آموز خود اندیشی (۱۵۴۶)

 

شین میم شین

بوستان

باب چهارم

در (باب) تواضع

(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

بخش دوم

   حکایت پنجم

 (ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

ما به سوی آنچه دانش زمانه مان نموده، می رویم.

 بر آورد مرد جهاندیده دست

چه گفت:

»ای خداوند بالا و پست

 

خوش است این پسر، وقتش از روزگار

خدایا همه وقت او خوش بدار

 

که هرگه که باز آید از خوی زشت

به عیشی رسد جاودان در بهشت

 

همین پنج روز است، عیش مدام

به ترک اندرش عیش های مدام.»

معنی تحت اللفظی:

پیرمرد دست به درگاه خدا بلند کرد و گفت:

«ای خدایی سعادت و ذلت انسان ها به اراده تو ست، پادشه زاده زندگی خوش و خرمی دارد.

کاری کن که زندگی اش همیشه خوش و خرم باشد.

 

سعدی در این بیت شعر، اساسی ترین صفت خدا را از زبان مرد جهاندیده «خداوند بالا و پست» بودن می داند.

یعنی

اگر وقتی اخلاقش عوض شد، عیش ابدی در بهشت به نصیب ببرد.

عیش دنیوی

عیشی موقتی است.

اگر کسی از عیش دنیوی صرفنظر کند به عیش مدام در بهشت می رسد.

 

 ۲

خوش است این پسر، وقتش از روزگار

خدایا همه وقت او خوش بدار

 

دعای خلوت نشین جهاندیده دانا شنیدنی است:

«خدایا همه وقت او خوش بدار!»

 

چه می تواند کرد؟

چگونه می توان از کسی خواست که توله سایه اش را (پادشه زاده را) سرنگون چاه های عفن دوزخ کند، به جای آب خنک، زهر هلاهل از چشمه های زهر به کامش بریزد و پیکرش را هر روز هفتاد بار بسوزاند و زجر وشکنجه اش بدهد؟

 

مردم بی دست و بی زبان از دعای شیخ دچار حیرت شده اند.

شیخ اجل باید دلیلی برای دعای عجیب و غریب خویش ارائه دهد.

شیخ پریشان وحشت زده یاوه سر می دهد:

 

که هرگه که باز آید از خوی زشت

به عیشی رسد جاودان در بهشت

 

همین پنج روز است، عیش مدام

به ترک اندرش عیش های مدام.»

 

سعدی، در هیئت شیخ جهاندیده دانا، دو باره جای خدا را می گیرد و از قول او وعده می دهد، که «هرگاه شاهزاده خوی بد تصادفی خود را ترک کند، به بهشت خواهد رفت.»

هرگز کسی این بی حرمتی را در حق خدا نکرده، که سعدی می کند.

سعدی بی شرمانه مثل کشیشان عوامفریب قرون وسطی، که بلیط ورود به بهشت را به جماعت خر می فروختند، دست و دلبازانه وعده بهشت و جهنم به این و آن می دهد.

به چه دلیل می توان ادعا کرد که اگر پادشه زاده از خوی بد باز آید، عیش جاودان در بهشت خواهد یافت؟

 

ادامه دارد.