۱۴۰۵ آبان ۲۴, یکشنبه

تحلیلی مارکسیستی از «خاطرات» و خرافات شریعتمداری از احسان طبری (۴)


حسین شریعتمداری
  (زادهٔ ۱۳۲۶) 
روزنامه‌نگار ایرانی که از سال ۱۳۷۲ با حکم سید علی خامنه‌ای، رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران، نماینده ولی فقیه و سرپرست مؤسسه کیهان است.

شریعتمداری از فرماندهان پیشین سپاه پاسداران در جنگ ایران و عراق 

 و

 از مدیران سابق وزارت اطلاعات در دوره وزارت علی فلاحیان بوده است. 

خاطره شریعتمداری(کیهان) از احسان طبری

پیراسته فر
علمی، تحقیقی و تحلیلی
https://pirastehfar.blogsky.com 
 
تحلیلی مارکسیستی

از

شین میم شین

احسان طبری روز ۹ اردیبهشت ۱۳۶۸ دار فانی را وداع گفت. همان روزها خاطره آخرین دیدار حسین شریعتمداری  با مرحوم احسان طبری در روزنامه کیهان به چاپ رسید:

احسان طبری درزندان

مدیرمسئول روزنامه کیهان: 
فردای آن روزی که خبر بیماری او را شنیدم، برای عیادتش به بیمارستان رفتم. 
وقتی وارد اطـاق شدم روی صندلی چرخدار نشسته بود و ‌پرستار سعی می‌کرد با کمک یکی از برادران همراه جسم نحیف و رنجورش را با آرامی و احتیاط از صندلی چرخدار به تخت خواب منتقل کند. 
ساکت ماندم تا درتخت آرام گرفت‌، 
سلام کردم‌، 
چشمهایش را که به پنجره دوخته بود برگرداند و از دیدنم با شادی کودکانه‌ای ابراز خرسندی کرد‌،
 کنارش نشستم و گونه‌اش را بوسیدم
 از قطره‌های اشک نمناک بود‌،
 پیش از این هم ‌گریستن آرام و بی‌صدایش را دیده بودم‌، 
اما این دفعه با دفعات قبل تفاوتی محسوس داشت.
 انگار دلشوره‌ای به دل داشت.

با دستمال اشک‌هائی را که کنار چشمانش به گونه دویده بود پاک کردم و در حالی که خجالت می‌کشیدم موهای سپیدش را نوازش کردم. 

باز هم ‌گریست ولی دیگر اصراری نداشت که‌گریه‌اش بی‌صدا باشد‌،

 گفت؛ 

مدتهاست که منتظر بوده است.

 با اشاره به بی‌اطلاعی از بیمار بودنش عذرخواهی کردم.

 با دستهای نحیف و لاغرش به نشانه اینکه عذرم را پذیرفته است‌، دستم را فشرد....

احسان طبری گفت: 

هیئتی از طرف آقای «میرحسین موسوی»(نخست وزیر) به عیادتم آمده بود و از قول ایشان می‌گفتند  که می‌توانم برای معالجه به هر کجا که خودم مایل باشم اعـزام شوم...

شریعتمداری:

 گفتم: 

شما چه نظری دارید؟

احسان طبری گفت:

 «دلم می‌خواهد در میان شما باشم»....

 شریعتمداری:

سرم را به سوی برادر دیگری که در اطاق بود برگرداندم تا اشکم را نبیند، آن برادر نیز سرش را به طرف پنجره برگردانده بود و مخفیانه قطرات اشکی را که به چشمانش دویده بود پاک می‌کرد.

ما طبق معمول این بند از «خاطرات» و خرافات شریعتمداران را نخست تجزیه و بعد تحلیل رئالیستی و راسیونالیستی (مارکسیستی) می کنیم:

۱
احسان طبری درزندان

منظور؟

مگر احسان طبری تواب نشده بود و آزاد نشده بود؟

پس چرا نه به بیمارستان معمولی، بلکه به بیمارستان زندان مراجعه کرده است؟

نکند احسان طبری تحت نظر سازمان اطلاعات جماران بوده است و آزادی اش از زندان، آزادی کاذب بوده است.

در هر صورت احسان طبری در حصر بوده است.

یعنی

تحت نظر مدام مأموران حکومتی  ـ امنیتی بوده است.

به همین دلیل مجاز به مراجعه به بیمارستان معمولی نبوده است.

شاید مجاز به برقراری رابطه با کسی هم نبوده است.

اگر چنین بوده، پس چرا از پشیمانی و توبه و ایمان و تجدید نظر و هدایت و بازگشت به آغوش اسلام سخن می رود؟

۲
فردای آن روزی که خبر بیماری او را شنیدم، برای عیادتش به بیمارستان رفتم.

به عبارت دیگر،

شریعتمداری از حال وخیم احسان طبری توسط برادران امنیتی زندان با خبر می شود و بهانه ای برای تهیه مقاله ای در تخریب نهایی طبری پیدا می کند.

۳

وقتی وارد اطـاق شدم روی صندلی چرخدار نشسته بود و ‌پرستار سعی می‌کرد با کمک یکی از برادران همراه جسم نحیف و رنجورش را با آرامی و احتیاط از صندلی چرخدار به تخت خواب منتقل کند. 

ساکت ماندم تا درتخت آرام گرفت‌، 
سلام کردم‌، 
چشمهایش را که به پنجره دوخته بود برگرداند و از دیدنم با شادی کودکانه‌ای ابراز خرسندی کرد‌،

ادب نزد ایرانیان است و بس.

طبری از دیدن شریعتمداری

نه فقط احساس خرسندی کودکانه، بلکه حتی ابراز خرسندی کودکانه می کند.

راستی طبری در آن ساعات آخر حیات خویش توان ابراز خرسندی داشته است؟

۴

 کنارش نشستم و گونه‌اش را بوسیدم
 از قطره‌های اشک نمناک بود‌،
 پیش از این هم ‌گریستن آرام و بی‌صدایش را دیده بودم‌، 
اما این دفعه با دفعات قبل تفاوتی محسوس داشت.
 انگار دلشوره‌ای به دل داشت.

شریعتمداری محشر است:

چنان از طبری حرف می زند که انگار یهترین دوست او بوده و عمری با او گذرانده است.

« پیش از این هم ‌گریستن آرام و بی‌صدایش را دیده بوده » است.

 اما این گریه طبری، گریه دیگری است.

گریه ای ناشی از دلشوره ای در دل او ست.

راستی شریعتمداران چگونه به تمیز گریه ها از یکدیگر نایل می آیند؟

تفاوت گریه آرام و بی صدا از درد دهان و فک شکسته و تحقیر و تخریب و توهین بی وقفه با گریه از دلشوره در دل کجا ست؟

راستی دلشوره طبری در دل از چیست؟

۵

با دستمال اشک‌هائی را که کنار چشمانش به گونه دویده بود پاک کردم و در حالی که خجالت می‌کشیدم موهای سپیدش را نوازش کردم. 

باز هم ‌گریست ولی دیگر اصراری نداشت که‌گریه‌اش بی‌صدا باشد‌،

از همین خاطره شریعتمداران وضع و حال طبری معلوم می شود:

طبری حتی قادر به پاک کردن اشک هایش نبوده است.

۶

 گفت؛ 

مدتهاست که منتظر بوده است.

 با اشاره به بی‌اطلاعی از بیمار بودنش عذرخواهی کردم.

عجب واویلایی است.

طبری مدتها منتظر شرفیابی شریعتمداران بوده است.

۷

احسان طبری گفت: 

هیئتی از طرف آقای «میرحسین موسوی»(نخست وزیر) به عیادتم آمده بود و از قول ایشان می‌گفتند  که می‌توانم برای معالجه به هر کجا که خودم مایل باشم اعـزام شوم...

شریعتمداری:

 گفتم: 

شما چه نظری دارید؟

احسان طبری گفت:

 «دلم می‌خواهد در میان شما باشم».... 

 این حرف های موسوی حرف مفت بوده اند.

در هر حال

طبری به جلادان جماران دل داده است و با آنها عمیقا انس گرفته است و  «دلش می‌خواهد در میان آنان باشد».

وقتی سعادت اخروی ابدی در پیش باشد، چه نیازی به صحت و سلامت دنیوی است .

۸

 شریعتمداری:

سرم را به سوی برادر دیگری که در اطاق بود برگرداندم تا اشکم را نبیند، آن برادر نیز سرش را به طرف پنجره برگردانده بود و مخفیانه قطرات اشکی را که به چشمانش دویده بود پاک می‌کرد.

اکنون معلوم می شود که شریعتمداران تنها نیستند.

برادری هم حضور دارد.

مگر بیمار در حال نزع را نباید با ملاقت کننده تنها گذاشت؟

برادر در اتاق بیمار چه می کند؟

ظاهرا طبری را حتی با شریعتمداران تنها نمی گذارند.

در هر صورت برادر هم بسان شریعتمداران و طبری اشک می ریزند.

فقط طبری است که اشک هایش را پنهان نمی کند.

نمی تواند و نمی خواهد هم پنهان کند.

اینهمه رأفت و محبت اسلامی کجا یافت می شود، جز در جماران؟

ادامه دارد.

تحلیل مارکسیستی رباعیات خیام و یا خیامی نیشابوری (۱۱)

 

 رباعیات خیام 

 

تحلیلی

از

شین میم شین
 
۷

آن قصر که جمشید در او جام گرفت

آهو بچه کرد و روبَه آرام گرفت

بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر

دیدی که چگونه گور بهرام گرفت؟

معنی تحت اللفظی:
آن قصری که شاه جمشید در او جام جم را در دست می گرفت، اکنون به ویرانه ای تبدیل شده چنان که آهو در آن بچه به دنیا آورده است و آشیانه ای برای روباه شده است. 
بهرام (شاه ساسانی پسر یزدگرد یکم) که تمام عمرش گورخر شکار می کرد؛ عاقبت دیدیم که هنگام شکار در گور (باتلاق) افتاد و زمین او را بلعید.
گنجور
 
در این رباعی خیام و یا خیامی
 به تباهی و زوال قدرت اشاره می شود. 
قصر جمشید که نماد عظمت و شکوه است، حالا به جایی برای آهو و روباه تبدیل شده است. 
همچنین، سرنوشت بهرام را به تصویر می‌کشد که تمامی عمرش به دنبال شکار گور (گورخر) بوده، اما در نهایت خود او گرفتار گور (مرداب) می‌شود
(هنگام شکار در باتلاق می‌افتد و ناپدید می‌شود).
 اینها نشان‌دهنده ناپایداری و فراز و نشیب‌های زندگی است.
گنجور 
 
این استنتاج را می توان راجع به تک تک موجودات گفت.
سؤال اما این است که این نتیجه گیری 
حقیقی است و یا باطل؟
رئالیستی (مبتنی بر واقع گرایی) است و یا ایرئالیستی (ضد رئالیستی)؟
راسیونالیستی (مبتنی بر خردگرایی) است و یا ایراسیونالیستی (مبتنی بر خرد ستیزی)؟ 
 
نه جمشید مادام العمر جام جم در دست گرفته است و نه بهرام مادام العمر شکار کرده است.
می توان گفت که شاعر این رباعی
جزئی از کلی 
را
 لحظه ای از روندی 
را 
و یا 
دمی از عمری 
را 
برجسته و مطلق کرده است و بر اساس آن جزء و  لحظه و دم 
دست به نتیجه گیری زده است.
یعنی
کل و روند و عمر جمشید و بهرام را ماستمالی کرده است.

ایرادات متنوع این طرز تفکر:

۱
مهمترین عیب و ایراد این طرز تفکر (چزء گرایی) در این حقیقت امر است که حقیقت نه در جزء، بلکه در کل است.
مثال:
حقیقت حیات جمشید و بهرام در کل حیات آندو، در عمر آندو ست و نه در جزئی از حیات و عمرشان.

۲

عیب و ایراد دیگر این طرز تفکر (چزء گرایی) در این حقیقت امر است که اگر جزء دیگری در نظر گرفته می شد، نتیجه مطلقا دیگری حاصل می آمد که البته آنهم مثل نتیجه قبلی غلط و باطل می بود.
مثلا اگر لحظه موفقیت آمیز مثبتی از حیات جمشید و بهرام در نظر گرفته می شد، 
به عوض نتیجه منفی و پسیمیستی (مبتنی بر بدبینی)، نتیجه مثبت و اوپتیمیستی (مبتنی بر خوش بینی) گرفته می شد.
 
۳
عیب و ایراد این طرز تفکر شاعر، عیب و ایرادی طبقاتی ـ ارتجاعی است:
شاعر مبلغ یآس و نومیدی و بدبینی و پوچی است.
شاعر
نماینده و مبلغ و مروج نیهلیسم (پوچ انگاری حیات) و پسیمیسم (بد بینی) است.
 
نیهلیسم (پوچ انگاری حیات) و پسیمیسم (بد بینی)
 در شأن انسان های مولد و زحمتکش نیست.
در خور انگلها ست.

نیهلیسم

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/4536

 

۱

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/4530

 

۲

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/4535

 

پایان

 
ادامه دارد.

خود آموز خود اندیشی (۱۵۴۹)

Der Denker 

شین میم شین

بوستان

باب چهارم

در (باب) تواضع

(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

بخش دوم

   حکایت پنجم

 (ص ۹۷ ـ ۱۲۱)

ما به سوی آنچه دانش زمانه مان نموده، می رویم.

اکنون نتایج آموزنده از این قصه من در آوردی را از زبان سعدی می شنویم:

به نرمی ز دشمن توان کرد، دوست

چو با دوست سختی کنی، دشمن او ست

 معنی تحت اللفظی:

به ترفند لحن کلام (فرم برخورد) می توان   دوست را به دشمن  و دشمن را به دوست استحاله بخشید.

  

 اگر رعایا بدون چوب و چماق و تهدید و زندان و اعدام به مأموران اشراف فئودال و دربار  چیزی ندهند، سعدی چه خواهد کرد؟

سعدی در آن صورت فوری فتوا خواهد داد:

نشود نفس عامه قابل خیر

گر نه شمشیر پادشا باشد.

معنی تحت اللفظی:

اگر از زور استفاده نشود، توده تن به تمکین نمی دهد.

 

اگر رفتار نرم حلال تضادهای طبقاتی است، پس شمشیر پادشاه برای چیست؟

چرا نفس عامه را نمی توان به نرمی قابل خیر کرد؟

سعدی با این یاوه های ضد و نقیض هدفی جز عوامفریبی ندارد.

او بهتر از هر کسی می داند که خصومت انسانها نسبت به هم، نه در نحوه رفتار نرم و سخت، بلکه در مناسبات اجتماعی ـ اقتصادی حاکم نهفته است:

در مناسبات مبتنی بر استثمار طبقه ای به وسیله طبقه دیگر نهفته است.

 

راه حل این تضاد را علی، امیرالمؤمنین ششصد سال پیش از تولد سعدی با درایت تمام نه تنها نشان داده، بلکه پیشگوئی کرده است:

وارونه کردن مناسبات اجتماعی،

نشاندن مولدین نعمات مادی به جای جماعت انگشت شمار انگل.

 

همین راه حل را آموزگاران تئوری رهائی تکرار کرده اند و مولدین روس و چین و ویتنام و کوبا و غیره کم و بیش تحقق بخشیده اند.

 

ادامه دارد.