وِلادیمیر ایلیچ اولیانوف
( ۱۸۷۰ – ۱۹۲۴)
مشهور به ولادیمیر لِنین،
درنگی
از
شین میم شین
اختلاف نظر روزا لوکزامبورگ با لنین
ویکیپیدیا
۷
آزادیهای مدنی
آزادیهای مدنی و یا آزادی های شخصی
آزادیهایی
هستند که حکومت نمیتواند بر اساس قانون یا تفسیر قضایی و بدون محاکمه،
آنها را سلب کند.
هر
چند دامنه این واژه در کشورهای مختلف، متفاوت است، اما
آزادیهای مدنی شامل آزادی اندیشه، آزادی مطبوعات، آزادی دین، آزادی بیان،
آزادی تجمعات اعتراضی، حق امنیت، آزادی سخنرانی (کتبی و شفاهی)، حریم
خصوصی، حق دادرسی برابر بر اساس قانون، حق برخورداری از یک محاکمه عادلانه و
حق زیستن میباشد.
دیگر آزادیهای مدنی شامل حق مالکیت، حق دفاع از خود و حق مالکیت بر بدن خود است.
در تمایز بین آزادیهای مدنی و سایر انواع آزادی، بین آزادی مثبت / حقوق مثبت و آزادی منفی / حقوق منفی تفاوت وجود دارد.
به تجزیه و تحلیل مارکسیستی این تعریف ویکی پیدیایی از آزادی های مدنی دامه می دهیم:
۱
آزادی تجمعات اعتراضی
تسمیه (اسم گذاری) این آزادی فی نفسه دقیق و درست و همه جانبه نیست:
تجمعات اعتراضی محض و فرا طبقاتی وجود ندارد.
هر اعتراضی بر ضد هر کس و هر چیزی ضمنا ، عینا و عملاد استقبالی از کس دیگر و چیز دیگری است.
مثال:
در جمهوری اسلامی ایران
بیش از ۴۰ سال است که شاهد همین دیالک تیک اعتراض و استقبال هستیم:
همان الله اکبر شبانه که روزی در جنبش اسلامی ضد سلطنتی به تفلید از جنبش رهایی بخش ملی الجزایر به خدمت گرفته شده بود،
در سال های اخیر از سوی اوپوزیسیون سلطنتی و امپریالیستی ـ صهیونیستی و شیطان پرستی به خدمت گرفته می شود و طبقه حاکمه را آچمز می کند.
حضور شبانه صد و چند روزه اخیر طرفداران طبقه حاکمه در واویلای بمباران ها
ضمنا
آلترناتیو رهبر و رژیم برای این تشبثات سلطنتی و امپریالیستی و غیره بوده است.
این بدان معنی است که آزادی تجمعات اعتراضی و ضد اعتراضی
فرم اند و بسته به محتوای شان باید ارزیابی و داوری شوند.
تعیین کننده در دیالک تیک فرم و محتوا، محتوا ست.
پرولتاریای تازه پیروز به همین دلیل نمی تواند تحت فشار ارتجاع از همه رنگ از آزادی تجمعات اعتراضی
استقبال کند.
سؤال این است که مگر ارتجاع امپریالیستی به موافقت با آزادی تجمعات اعتراضی
تن در نمی دهد؟
ارتجاع بورژوایی و امپریالیستی
عینا و عملا همان برخوردی را با آزادی تجمعات اعتراضی
دارد که جمهوری اسلامی دارد:
هم از آزادی تجمعات اعتراضی
برای شناسایی مخالفین و سرکوب آنان استفاده می کند
و
هم
آزادی تجمعات اعتراضی
را
برای عوامفریبی و آزادیخواه نمایی خود به خدمت می گیرد.
طبقه حاکمه بورژوایی و امپریایلستی و صهیونیستی
فقط فرم مسالمت آمیز تجمعات اعتراضی را مجاز می دارد و در غیر اینصورت به سرکوب قهرآمیز و خونین آنها دست می زندو
قهر در همه کشورهای جهان در انحصار دولت طبقه حاکمه است و توده حق اعتراض مسلحانه ندارد.
امروزه در کشورهای امپریالیستی اروپا و امریکا از همین آزادی تجمعات اعتراضی
دار و دسته های فاشیستی و راسیستی سوء استفاده همه جانبه می کنند و در خیلی جاها به نیروی اوپوزیسیون قدر قدرتی تبدیل شده اند که چه بسا یا به قدرت رسیده اند و یا عنقریب به قدرت خواهند رسید و به سرکوب آوارگان کمر برخواهند بست.
لنین از این قضایا اطلاع ریشه ای داشته است و هشدار داده است.
ادامه دارد.
