۱۴۰۵ خرداد ۱۹, سه‌شنبه

درنگی در بینش و جهان بینی پروفسور جیانگ سنه کین (۱۳)

 

جیانگ سنه گین

(Jiang Xueqin)

(۱۹۷۶)

معروف به پروفسور جیانگ

کانادایی ـ چینی

نویسنده و مدرس در پکن (چین)

 مبلغ بازی ـ تئوری
 (Game Theory)
 (Spieltheorie)

درنگی

از

شین میم شین

پروفسور اخیرا بر اساس بازی ـ تئوری ویدئوئی پان ایرانیستی منتشر کرده است که قابل بررسی است:

دلایل بازی ـ تئوریکی پروفسور بر پیروزی ایران بر ترامپ اما شنیدنی اند:
 
دلیل چهارم پروفسور بر غلبه ناپذیری ایران:
 
ایران در مقابل حمله مغول هم فقط به ظاهر شکست خورده است.

چرا و به چه دلیل؟

چون سران مغول بالاخره اسلام آورده اند و شیوه کشورداری ایران را به خدمت گرفته اند.
 
ایراد بینشی پروفسور این است که آن فرمالیستی و فنومنولوژیستی است:
پروفسور 
بسان همه پیروان فرمالیسم 
فرم 
را
شیوه کشورداری و اسلام آوری را مطلق می کند 
و
محتوا
را
حاکمیت طبقاتی
را
ماستمالی می کند.

پروفسور 
بسان همه پیروان ففنومنولوژیسم
فنومن 
(نمود، پدیده، ظاهر)
را
شیوه کشورداری و اسلام آوری را مطلق می کند 
و
ماهیت
 (ذات)
را
حاکمیت طبقاتی
را
ماستمالی می کند.
 
پروفسور 
شرایط سوبژکتیو (ذهنی، فکری)
را
مطلق می کند
و
شرایط اوبژکتیو (عینی، مادی)
را
نادیده می گیرد.
 
پروفسور
بلایی را که حمله مغول بر سر نیروهای مولده ایران و دیگر کشورها در آورده است و جوامع مربوطه را قرن ها عقب انداخته است، نمی بیند.
 
جالب و سؤال انگیز این است که همین پروفسور مدعی غلبه ناپذیری ایران،
اکنون ویدئوی دیگری منتشر می کند و فروپاشی عنقریب ایران را تئوریزه می کند.
 
به نظر جدید پروفسور
در ایران سه مرکز قدرت وجود دارد:
سپاه
ارتش
پارلمان
 
محاصره دریایی امپریالیسم امریکا
میان این مراکز سه گانه قدرت شکاف می اندازد و ایران را از درون متلاشی می کند.
 
پروفسور
در این «تحلیل» بازی ـ تئوریکی اش
در روبنای جامعه بشری سیر می کند و سیر دل خیالبافی می کند.
چون سپاه و ارتش و پارلمان ارگان های روبنایی اند.
ایراد بینشی ـ جهان بینانه دیگر پروفسور این است که او بی اعتنا به دیالک تیک زیربنای اقتصادی ـ روبنای ایده ئولوژیکی،
رولنای ایده ئولوژیکی
(حکومت) 
را
مطلق می کند
و
زیربنای اقتصادی
را
یعنی مناسبات تولیدی
را
یعنی
حاکمیت طبقاتی
را
یعنی 
طبقه حاکمه
را
فراموش.
 
ضمنا
بی اعتنا به دیالک تیک داخلی و خارجی، 
قطب خارجی را دستکم می گیرد:
به قرارداد ۲۵ ساله اقتصادی میان ایران و چین و ایران و  روسیه کم بها می دهد.
به نظر پروفسور 
چین امارات متحده عربی را بر ایران ترجیح می دهد و قرارداد اقتصادی با ایران را فراموش.
 
سؤال این است که پروفسور کیست و به دنبال چیست؟
 
ادامه دارد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر