«متد مبتنی بر بهره گیری از روایات (ناراتیوهای)» هانا آرندت و «سنت شکنی» او
۱
هانا آرندت شیوه کار خود را «قصه گویی مد قدیمی من» می نامد.
(وایس فلوگ. همانجا. ص ۱۹۸)
۲
این متد هانا آرندت، متدی است که از روایات (ناراتیو ها) بهره برمی گیرد.
(وایس فلوگ. همانجا. ص ۲۰۱)
۳
در بسیازی از متون هانا آرندت «روش روایتی» به خدمت گرفته می شود.
۴
از آنجا که جهان پدیده ها (فنومن ها، نمودها، ظواهر) بی پایان است، هانا آرندت باید منقولات خود را (آنچه را که نقل می کند) بی وقفه تفسیر کند و مورد تفکر قرار دهد تا به تعین های عام برسد.
۵
این بازتاب ها (تفکرات) اما نباید به تئوری ئی منتهی شوند و یا با مثال هایی اثبات شوند و یا تصویر شوند.
۶
بلکه تعین های عام باید با تجارب بیواسطه و یا با تجارب منقولات دیگر پیوند تنگاتنگی داشته باشند.
۷
هانا آرندت می خواهد به تجارب بیگانگان راهی بیابد تا از پژوهش «پیش زمینه اصیل و مطمئن و غیر ایده ئولوژیکی آنها» پرهیز ورزد.
(وایس فلوگ. همانجا. ص ۱۹۸)
۸
هانا آرندت می گوید:
«توجیه من از ارائه گزارش به شما این است که من همیشه بدان ایمان داشته ام که بی اعتنا به اینکه تئوری های ما به چه میزانی انتزاعی (مجرد) به نظر می رسند، و بی اعتنا به اینکه استدلال های ما به چه میزانی قطعی (عاری از تناقض) به نظر می رسند، در پشت سرشان همیشه حوادث و یا سرگذشت هایی پنهان شده اند.
حوادث و سرگذشت هایی که حداقل برای خودمان، در اصل حاوی معنی همه جانبه چیزی اند که ما بر زبان می رانیم.»
(وایس فلوگ. همانجا. ص ۱۹۹، ضمنا مراجعه کنید به مفهوم «حوادث»)
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر