آذر و احسان طبری
پژوهشی از احسان طبری
راجع به ارزیابی و شناخت شخصیت انسانی
(مجله “دنیا” دوره دوم، سال ششم، شماره ۴ زمستان ١٣۴۴)
درنگی
از
شین میم شین
طبری
هدف ما در این مقاله
بحث در باره ملاک هاى ارزیابى شخصیت اخلاقى
یا به بیان دیگر
شخصیت بشرى و انسانى افراد است.
معنی تحت اللفظی:
هدف طبری از این پژوهش
کشف و یا اختراع سوبژکتیو (دلبخواهی و میلی وسلیقه ای) معیارهای لازم برای ارزیابی شخصیت اخلاقی (یعنی شخصیت اخلاقی بالاخص و نه شخصیت بالاعم) به طور کلی است.
اخلاق
(اتیک، مورال)
در قاموس احسان طبری،
نه چیزی روبنایی ـ ایده ئولوژیکی، بلکه چیزی طبیعی ـ نوعی ـ بشری است.
یعنی چیزی ماورای جامعتی و ماورای طبقاتی است.
طبری
عینا و عملا
دیالک تیک زیربنای اقتصادی و روبنای ایده ئولوژیکی
را
فراموش می کند و در بهترین حالت، وارونه می سازد.
احسان طبری
اخلاق را چیزی طبیعی ـ نوعی تصور و تصویر می کند.
از این حکم (جمله) احسان طبری،
جهان بینی ایدئالیستی او آشکار می گردد.
طبری
شعور را بر وجود تقدم می بخشد.
روبنای ایده ئولوژیکی را بر زیربنای اقتصادی مقدم می داند.
طبری
چگونه مى توان دانست کسى نیک است یا بد، منفى است یا مثبت؟
طبری در این پرسش هم دنبال معیاری میلی و ذهنی و سلیقه ای
برای تمیز خیر از شر و مثبت از منفی می گردد.
این اما چه ربطی به شخصیت دارد؟
اکنون معلوم می شود که طبری فرقی بین شخص و شخصیت قائل نمی شود.
طبری
انبوهى از صفات انسانى نیکو وجود دارد
مانند عاطفه و وفادارى ،
صداقت و صراحت،
سادگى و فروتنى،
عفت و خوددارى،
بزرگوارى و جوانمردى،
دلسوزى و مهربانى،
بذل و بخشش،
گذشت و فداکارى،
ادب و نزاکت
و غیره و غیره.
همه این صفات طبری،
سجایای اخلاقی اشرافیت برده دار و فئودال و روحانی اند که کتب درسی کشور او مملو از آنها ست.
همه این صفات طبری،
انتزاعی و یا مجردند و نه مشخص.
همه این صفات طبری،
نسبی و طبقاتی و قابل بحث و بررسی مارکسیستی اند.
مراجعه کنید
به قرآن کریم از دیدی دیگر
و
خودآمور خوداندیشی
ما تک تک این صفات طبری را مورد تحلیل مارکسیستی قرار می دهیم،
تا قضیه روشن شود.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر