رباعیات خیام
نام مجموعه‌ای است که از رباعی‌های منسوب به غیاث‌الدین ابوالفتح عُمَر بن ابراهیم خیام نیشابوری مشهور به خیام فراهم آمده است.
این رباعی‌ها در سده‌های پنجم و ششم هجری قمری به زبان فارسی سروده شده‌اند و عمدتاً بیانگر دیدگاه‌های فلسفی او هستند.
ویکی‌پدیا
تحلیلی
از
شین میم شین
۱
برخیز بُتا، بیا ز بهر دل ما
حل کن به جمال خویشتن مشکل ما
یک کوزه شراب تا به هم نوش کنیم
زآن پیش که کوزه‌ها کنند از گِل ما
معنی تحت اللفظی:
حلال مشکلات ما بت خوش رویی است.
هدف و آماج ما خوردن کوزه ای شراب با او قبل از مردن و تجزیه شدن به اجزاء متشکله است.
کوزه و شراب از مفاهیم مرکزی و مهم شاعر این رباعیات است.
به همین دلیل می توان به جرئت گفت که شاعر این لاطائلات باید کوزه گری باشد و نه دانشمند ستاره شناس و ریاضی دادنی.
برای از علمای خیام شناس هم ندعی اند که این رباعیات نه از خیام دانشمند، بلکه از شاعری همنام با خیام است و اسمش خیامی بوده است.
این اما مانع آن نمی شود که این رباعیات را به نام عمر خیام دانشمند منتشر کنند و ضمنا عمر خیام و یا خیامی شاعر را حکیم (فیلسوف) جا بزنند.
در حالیکه نه خیام حکیم (فیلسوف) بوده است و نه محتوای و مضمون این رباعیات فلسفی است.
در هر صورت
این چه دانشمند و یا شاعر فبلسوفی است که حلال مشکلاتش بت خودش سیمایی است
و
راه حل مشکلاتش شراب خواری است؟
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر