درنگی در تحلیلی از سایت توده ای ها (۳۳)

  

 https://tudehiha.org/fa/11-08-2026/

ویرایشی و درنگی 

از

شین میم شین

هر دو، میهن‌دوست‌اند، اما میهن‌دوستیِ آن‌ها در پاسخ به این پرسش از هم جدا می‌شود: 

«آیا می‌توان هم‌زمان از میهن دفاع کرد و حاکمیت را نقد کرد؟»

«عموزاد» پاسخ می‌دهد «آری» و «حقیقت» پاسخ می‌دهد «نه، تا پس از جنگ».

 اما مفهومِ خودِ «جنگ» نیز چندان روشن نیست.

در نوشته‌های «عموزاد» و «حقیقت» نشانه‌هایی، اگر چه کوچک، درباره‌ی درک دیدگاه همدیگر دیده می‌شود. 

این دو نوشته را می‌توان دو گرایش ملایم در درون «چپ رهایی‌بخش» و «چپ ضدامپریالیست» دانست که می‌تواند درهای گفت‌وگو میان این دو گردان را بگشاید.

۱

هر دو، میهن‌دوست‌اند، اما میهن‌دوستیِ آن‌ها در پاسخ به این پرسش از هم جدا می‌شود: 

«آیا می‌توان هم‌زمان از میهن دفاع کرد و حاکمیت را نقد کرد؟»

نگارنده سایت توده ای ها 

مفهوم وطن پرست را با میهن دوست تعویض کرده است.

راستی چرا؟

شاید دلیلش این باشد که فقط خدا پرستیدنی است و نه وطن و میهن و آزادی و استقلال و سوسیالیسم و غیره.

اگر دلیلش این باشد، باید گفت که قضیه بر عکس است.

خدا از دیرباز

انعکاس انتزاعی ـ آسمانی طبقات حاکمه برده دار و فئودال و سرمایه دار  بوده است.

انبیاء  

در ادیان بزرگ

دیالک تیک اصل و عکس را به صورت دیالک تیک طبقه حاکمه (برده دار)  و خدا بسط و تعمیم داده اند و برای عوامفریبی، وارونه اش کرده اند:

یعنی

عکس را اصل جا زده اند و اصل را عکس و یا ظل (سایه).

خوانین و سلاطین برده دار 

را

ظل الله قلمداد کرده اند.

 

ظل‌الله یا سایهٔ خدا 

عنوانی با منشأ پیشااسلامی بود که توسط برخی فرمانروایان مسلمان، به‌ویژه در ایران، به کار می‌رفت.

ایرانیان باستان به مفهوم پادشاهی الهی باور داشتند. 

در دوران هخامنشی (۵۵۰ تا ۳۳۰ پیش از میلاد) و ساسانی (۲۲۴ تا ۶۵۱ میلادی)، تنها فردی که از فر ایزدی برخوردار بود، حق فرمانروایی داشت.

 پس از ورود اسلام به ایران، مسلمانان این اندیشه را در نظام حکومتی خود جذب کردند.

آموزهٔ امامت در دوره‌ای که تشیع به‌وسیلهٔ دودمان صفوی (۱۵۰۱ تا ۱۷۳۶ میلادی) به دین رسمی ایران تبدیل شد، نقش مهمی در تثبیت پادشاهی الهی ایفا کرد. 

بنیان‌گذار این دودمان، شاه اسماعیل یکم (حکومت: ۱۵۰۱ تا ۱۵۲۴ میلادی)، به‌عنوان جانشین امام غایب مهدی شناخته می‌شد. 

نخستین پادشاهان صفوی توانستند با بهره‌گیری از مفاهیم مهدویت و امامت، ادعای الوهیت و تجسّد را مطرح کنند، بی‌آنکه با مخالفت جدی الهیاتی روبه‌رو شوند.

هرچند آموزهٔ توحید در اسلام هرگونه ادعای الوهیت یا تجسّد را منع می‌کند.

هرچند سلطنت در دورهٔ پهلوی (۱۹۲۵ تا ۱۹۷۹) جنبه‌ای سکولارتر یافت، رضاشاه و محمدرضاشاه هر دو برای تقویت اقتدار خود از مفهوم پادشاهی الهی بهره گرفتند. 

محمدرضاشاه بر این باور بود که بدون پشتوانهٔ سنتیِ الهی، سلطنت فرو خواهد ریخت.

 افزون بر این، او اعتقاد داشت جامعهٔ ایرانی چنان با نهاد پادشاهی پیوند خورده است که تخت سلطنت هرگز خالی نخواهد ماند.

ویگی پیدیا

 

خدا

عکسی بیش نبوده است و نیست.

عکس پرستی در شأن انسان نیست.

حتی  اصل پرستی در این مورد، یعنی طبقه حاکمه پرستی شرم انگیز است، چه رسد به عکس پرستی.

مراجعه کنید

وحدت و مبارزه خدایان سه گانه

(بخش اول)

 

۱

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1514

 

۲

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1515

 

۳

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1516

 

۴

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1517

 

۵

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1518

 

۶

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1519

 

۷

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1520

 

۸

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1521

 

۹

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1522

 

۱۰

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1523

 

۱۱

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1524

 

۱۲

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1525

 

۱۳

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1526

 

۱۴

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1527

 

۱۵

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1528

 

۱۶

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1529

 

۱۷

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1530

 

۱۸

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1531

 

۱۹

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1532

 

۲۰

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/1533

 

ادامه دارد.

.....

ادامه دارد.