شبگرد کوچک و گل هاجینا روک پاکو
برگردان میم حجری
برگردان میم حجری
محمد علی شهبازی
۴۰ ساله اعدام شد.
(۱۳۶۷)
به یاد
پاسداران فروتن روشنائی و زیبائی
که کسی قدرشان را ندانست.
پاسداران فروتن روشنائی و زیبائی
که کسی قدرشان را ندانست.
• وقتی شبگرد کوچک ـ فانوس به دست ـ می آید، مردم می فهمند، که موقع خواب است.
• شبی از شب ها، زن گلفروش با لباس خواب بیرون آمد، آسمان را نگاه کرد و با خود گفت :
• امشب، باران خواهد آمد.
• و همه گلدان ها را بیرون آورد و دم در گذاشت.
• شبگرد کوچک ـ بارها و بارها ـ از جلوی خانه زن گلفروش رد شد و با خود گفت :
• ای کاش، امشب باران ببارد!
• باران ـ اما ـ نبارید و شبگرد کوچک غمگین شد.
• و با خود گفت :
• گل ها ممکن است ـ امشب ـ از تشنگی بمیرند!
• و چون تحمل مرگ گل ها را نداشت، کلاهش را برداشت و بوسیله آن از استخر ده آب آورد و گل ها را سیراب کرد.
• بارها و بارها به استخر رفت و آب آورد.
• یک بار هم ماهی کوچکی به کلاهش افتاده بود.
• از دیدن ماهی یکه خورد و گفت :
• آه، ببخشید!
• و ماهی کوچک را دوباره به آب انداخت.
• وقتی شبگرد کوچک، هفتاد و سه بار کلاهش را از آب استخر پر کرد و پای گل ها ریخت، همه گل ها سیراب شدند.
• آنگاه ـ شاد و خشنود ـ دست هایش را روی شکمش گذاشت و به شبگردی ادامه داد.
• شادی او ـ اما ـ دیری نپائید.
• چون ـ ناگهان ـ باران تندی باریدن گرفت.
• قطرات باران ـ نخست ـ ریز ریز بودند، ولی رفته رفته درشت تر و درشت تر شدند، آن سان که شبگرد کوچک را ترس برداشت.
• زیر لب غرید :
• باران گل ها را نابود خواهد کرد!
• با مشت گره کرده ـ خشماگین ـ رو به ابرها فریاد زد :
• بس کنید!
• بس کنید!
• ابرها اما ـ انگار ـ کر بودند.
• شبگرد کوچک کم مانده بود، بگرید.
• گریه ـ اما ـ نمی توانست کارساز باشد.
• از این رو، شبگرد کوچک با شتاب به خانه رفت و با چترش بیرون آمد.
• آنگاه در حالی که چترش را باز می کرد، رو به گل ها کرد و گفت :
• نگران نباشید!
• من از شما مواظبت خواهم کرد.
• و چترش را روی گل ها گرفت.
• شبگرد کوچک ساعات متوالی ـ چتر به دست ـ ایستاد.
• گاهی روی پای راستش و گه روی پای چپش.
• باران ـ سیل آسا ـ از یقه لباسش وارد می شد و از پاچه های شلوارش بیرون می زد.
• دم دمای صبح، باران ـ بالاخره ـ بند آمد.
• شبگرد کوچک چترش را بست و سر تا پا خیس به خانه خویش رفت و راضی و مسرور روی تختش دراز کشید.
• وقتی آفتاب طلوع کرد، زن گلفروش از خانه اش بیرون آمده بود.
• گل ها را به رهگذرها نشان می داد و می گفت:
• گل هایم را ببینید!
• چه شاداب و سرحال اند!
• دیشب آنها را زیر باران گذاشته بودم.
• می دانستم که باران می آید.
• امشب، باران خواهد آمد.
• و همه گلدان ها را بیرون آورد و دم در گذاشت.
• شبگرد کوچک ـ بارها و بارها ـ از جلوی خانه زن گلفروش رد شد و با خود گفت :
• ای کاش، امشب باران ببارد!
• باران ـ اما ـ نبارید و شبگرد کوچک غمگین شد.
• و با خود گفت :
• گل ها ممکن است ـ امشب ـ از تشنگی بمیرند!
• و چون تحمل مرگ گل ها را نداشت، کلاهش را برداشت و بوسیله آن از استخر ده آب آورد و گل ها را سیراب کرد.
• بارها و بارها به استخر رفت و آب آورد.
• یک بار هم ماهی کوچکی به کلاهش افتاده بود.
• از دیدن ماهی یکه خورد و گفت :
• آه، ببخشید!
• و ماهی کوچک را دوباره به آب انداخت.
• وقتی شبگرد کوچک، هفتاد و سه بار کلاهش را از آب استخر پر کرد و پای گل ها ریخت، همه گل ها سیراب شدند.
• آنگاه ـ شاد و خشنود ـ دست هایش را روی شکمش گذاشت و به شبگردی ادامه داد.
• شادی او ـ اما ـ دیری نپائید.
• چون ـ ناگهان ـ باران تندی باریدن گرفت.
• قطرات باران ـ نخست ـ ریز ریز بودند، ولی رفته رفته درشت تر و درشت تر شدند، آن سان که شبگرد کوچک را ترس برداشت.
• زیر لب غرید :
• باران گل ها را نابود خواهد کرد!
• با مشت گره کرده ـ خشماگین ـ رو به ابرها فریاد زد :
• بس کنید!
• بس کنید!
• ابرها اما ـ انگار ـ کر بودند.
• شبگرد کوچک کم مانده بود، بگرید.
• گریه ـ اما ـ نمی توانست کارساز باشد.
• از این رو، شبگرد کوچک با شتاب به خانه رفت و با چترش بیرون آمد.
• آنگاه در حالی که چترش را باز می کرد، رو به گل ها کرد و گفت :
• نگران نباشید!
• من از شما مواظبت خواهم کرد.
• و چترش را روی گل ها گرفت.
• شبگرد کوچک ساعات متوالی ـ چتر به دست ـ ایستاد.
• گاهی روی پای راستش و گه روی پای چپش.
• باران ـ سیل آسا ـ از یقه لباسش وارد می شد و از پاچه های شلوارش بیرون می زد.
• دم دمای صبح، باران ـ بالاخره ـ بند آمد.
• شبگرد کوچک چترش را بست و سر تا پا خیس به خانه خویش رفت و راضی و مسرور روی تختش دراز کشید.
• وقتی آفتاب طلوع کرد، زن گلفروش از خانه اش بیرون آمده بود.
• گل ها را به رهگذرها نشان می داد و می گفت:
• گل هایم را ببینید!
• چه شاداب و سرحال اند!
• دیشب آنها را زیر باران گذاشته بودم.
• می دانستم که باران می آید.
و هیچ کس نمی دانست که شب تا سحر بر گل ها چه رفته است!
پایان
پایان
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر