قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۴۹)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی 

 

﴿قُل لَّا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ ۚ وَلَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ ۚ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۸۸ ]

بگو:

 من مالك سود و زيان خود نيستم،

 مگر آنچه خدا بخواهد. 

و اگر علم غيب مى‌دانستم بر خير خود بسى مى‌افزودم و هيچ شرى به من نمى‌رسيد. 

من كسى جز بيم‌دهنده و مژده‌دهنده‌اى براى مؤمنان نيستم.

این آیه کریم را باید نخست تجزیه و بعد تحلیل مارکسیستی کرد:

۱

 من مالك سود و زيان خود نيستم،

 مگر آنچه خدا بخواهد.

کریم

در این آیه، دیالک تیک سود و زیان را برای اثبات هیچکارگی رسول اکرم و همه کارگری خدا به خدمت می گیرد:

بشر و حتی رسول الله بنده اند، یعنی وابسته اند، هیچکاره اند و آن کننده که ارباب بنده دار می خواهد.

اولین جمله حضرت محمد پس از ادعای رسالت خویش هم همین بوده است:

انا عبد الله

من بنده خدا هستم.

بنده و ابسته قلمداد کردن کل بشریت

به

معنی سلب سوبژکتیویته (فاعلیت) از بشریت است.

اثبات اوبژکتیویته (چیز وارگی، اوبژکت وارگی) بشریت است.

اگر عیسی مسیح این موضع را می گرفت، مسی او را سرزنش نمی کرد.

برای اینکه مسیحیت دین تسلیم است:

مسیحی اصیل با خوردن سیلی از طرف راست صورتش، سمت چپ صورتش را برای سیلی دوم عرضه می کند.

دین اسلام اما دین سلحشوری است.

دین مقاومت و مبارزه  است.

این دگم کریم که بشریت مالک (سوبژکت) سود و زیان خویش نیست و تعیین کننده سود و زیان بشریت، خدا ست، بشریت را خلع سوبژکتیویته و خلع سلاح می کند.

به منفعلیت (پاسیویته) منجر می شود.

روی این دگم مهم کریم باید کار کرد.

ادامه دارد.