بوستان
باب چهارم
در (باب) تواضع
مقدمه
(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۷ ـ ۱۲۱)
مقدمه
بخش دوم
(ص ۹۷ ـ ۱۲۱)
همانطور که ذکرش گذشت،
دیوان سعدی و حافظ از شدت و حدت خودستائی آندو بارها منفجر شده است:
حافظ
در آسمان نه عجب گر به گفته حافظ
سرود زهره به رقص آورد مسیحا را.
معنی تحت اللقظی:
شعر حافظ چنان دلنشین و شیوا ست که سرود مبتنی بر شعر حافظ زهره می تواند عیسی مسیح را به رقص و پایکوبی بیندازد.
حافظ هم بسان سعدی با تواضع کذایی میانه ای ندارد.
البته در دلنشینی و شیوایی غزلیات خواجه تریدی نیستو
به همان سان که در شیرینی سخن سعدی و سخندانی او تردیدی نیست.
مسئله اما این است که اهل تواضع دست به افشای این کیفیت آثار فکری و عملی خود اقدام نمی کنند.
تعیین کیفیت آنها را به خواننده و مصرف کننده محول می کنند.
منظور ما فرمالیستی و سطحی و توخالی بودن سجایای اخلاقی طبقات حاکمه برده دار و فئودال و سرمایه دار است.
تواضع حضرات نوعی از عوام فریبی و خود بزرگ نمایی است.
یعنی
فرمال است و نه محتوایی.
صوری و نمایشی و تئاترال است و نه ماهوی و اصیل و صادقانه.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر