بوستان
باب چهارم
در (باب) تواضع
مقدمه
(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۷ ـ ۱۲۱)
مقدمه
بخش دوم
(ص ۹۷ ـ ۱۲۱)
همانطور که ذکرش گذشت،
دیوان سعدی و حافظ از شدت و حدت خودستائی آندو بارها منفجر شده است:
سعدی
بر حدیث من و حسن تو نیفزاید کس
حد همین است، سخندانی و زیبائی را
معنی تحت اللفظی:
سخن سعدی عالی ترین حد سخندانی و زیبایی تو عالی ترین حد زیبایی است.
زیبایی و شیوایی ساختاری و صوری این بیت شعر سعدی
به دلیل حرف «ح» در حدیث و حسن و حد است.
مثل خیزید و خز آرید که هنگام خزان است.
حرف مشترک در این واژه ها حرف «خ» بوده است.
معلم اخلاق و مبلغ تواضع یعنی حضرت سعدی در این بیت شعر دست به خودستایی می زند و به بقیه بشریت به چشم تحقیر می نگردد.
این ادعای سعدی
علیرغم داشتن هسته رئال و راسیونالی هم ضد علمی است، هم ضد عقلی و هم ضد واقعی ـ تجربی.
یعنی
ایررئال و ایرراسیونال است.
هرگز نمی توان سخندانی و زیبایی را مطلق کرد و مرتکب خطا و خریت نشد.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر