بوستان
باب چهارم
در (باب) تواضع
مقدمه
(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۷ ـ ۱۲۱)
مقدمه
بخش دوم
(ص ۹۷ ـ ۱۲۱)
جوانی خردمند پاکیزه بوم
ز دریا برآمد به دربند روم
معنی تحت اللفظی:
در او فضل دیدند و عقل و تمیز
نهادند رختش به جائی عزیز
معنی تحت اللفظی:
جوان علاوه بر خردمندی و پاکیزه بومی، صاحب فضل و عقل و تمیز بوده است.
به همین دلیل البسه اش را در جای عزیزی می گذارند.
در غیر اینصورت، ارزشمند نمی بود و رختش را نمی بایست جای عزیز بنهند.
سعدی در این بیت شعر، برخورد تبعیض آمیز و نابرابر به انسانها را توجیه و توصیه می کند.
یعنی بر شعر معروف خود راجع به برابری بنی آدم آفتابه برمی دارد.
شیخ اجل که سنگ دین و آیین بر سینه می زند، فراموش می کند که معیار اسلامی برای ارزشگذاری انسانها نه فضل و عقل و تمیز، بلکه تقوی است.
سعدی در این گونه احکام، به طور غیرمستقیم، حساب شخصی برای شخص خود باز می کند و به خداوندان نعمت نحوه برخورد با امثال خود را می آموزد.
در گلستان از ضرب و شتم و رانده شدن خود از بارگاه شاهان سخن خواهد گفت.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر