قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۴۳)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿أَوَلَمْ يَنظُرُوا فِي مَلَكُوتِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللَّهُ مِن شَيْءٍ وَأَنْ عَسَىٰ أَن يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ ۖ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۸۵]

آيا در ملكوت آسمانها و زمين و چيزهايى كه خدا آفريده است نمى‌انديشند؟ 

و شايد كه مرگشان نزديك باشد.

 و بعد از قرآن كدام سخن را باور دارند.

کریم

در این آیه، طبق معمول، افکار خود را به صورت سؤالی تبیین می دارد.

یعنی

محتوای نظری معینی را در فرم بدیع مبتکرانه خاصی می گنجاند.

 

این کردوکار تبیینی به لحاظ هنری ـ ادبی  ستایش انگیز و فخر انگیز است.

کریم

در این آیه، اندیشیدن به ملکوت آسمان ها و زمین و دیگر مخلوقات کذایی خدا را به طور غیر مستقیم توصیه می کند.

دلیل این متد (روش) تبیینی کریم، فقدان دلیل علمی و عقلی و تجربی برای اثبات واقعیت امری است.

کریم

در این آیه، ضمنا از کسانی که به تکذیب آیات الهی در قرآن می پردازند، بدیل و آلترناتیو بهتری می طلبد.

علاوه بر آن، دست به تهدید می زند.

﴿مَن يُضْلِلِ اللَّهُ فَلَا هَادِيَ لَهُ ۚ وَيَذَرُهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۸۶]

هر كس را كه خدا گمراه كند هيچ راهنمايى برايش نيست. و آنان را وامى‌گذارد تا همچنان در سركشى خويش سرگردان بمانند.

کریم

در این آیه، بار دیگر راهیابی و گمراهی بشریت را موکول به میل خدا می داند.

یعنی

عینا و عملا

لیاقت فکری و معرفتی بشریت را منکر می شود.

یعنی

بشر تا حد خر تنزل داده می شود که افسارش به دست خدا ست.

ضمنا

از خدا مرجعی بشر ستیز و لجباز عرضه می دارد.

این خصلت خدا همان خصلت اربابان و خوانی و سلاطین برده دار و فئودال و بعد سرمایه دار است.

یعنی

از زمین به آسمان رفته است.

ادامه دارد.