حافظ
می خور به شعر بنده، که زیبی دگر دهد
جام مرصع تو بدین در شاهوار.
معنی تحت اللفظی:
شعر حافظ شبیه در و گوهر شاهواری است.
جام در و گوهر نشان می به ترانه مبتنی بر شعر در و گوهر شاهوار حافظ، شکوه دیگری بدان می بخشد. (بر زیبایی آن می افزاید.)
خواجه در این بیت غزل
دیالک تیک عالی و پست
را
به صورت دیالک تیک گوهر و خرمهره (زر و زباله) بسط و تعمیم می بخشد
و
عینا و عملا
شعر خود را عالی و اشعار بقیه شعرا را پست تلقی می کند.
این نهایت تکبر است.
این نشانه گرفتاری خواجه در منجلاب فرمالیسم (صورت پرستی، ظاهر پرستی) است.
فرم و ساختار و صنعت شعر حافظ عالی و بی عیب و نقص است، ولی محتوای آن بسیار معیوب است.
محتوای اشعار حافظ از سعدی است.
آنهم بخش منفی و محرب و خرافی و ارتجاعی اشعار سعدی.
می توان گفت که حافظ همه نظرات خرافی و ضد علمی و ضد عقلی و ارتجاعی سعدی را از آن خود کرده و به صورت زیبایی بدان پر و بال بخشیده است و به نام عرضه کرده است.
دلیل علاقه مندی نیچه (فیلسوف و شاعر فاشیست خردستیز آلمان) به حافظ هم همین محتوای ارتجاعی و فاشیستی و ایراسیونالیستی (خردستیز) خواجه است.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر