احیای مجدد جنبش پرولتری پس از انقلاب فرانسه در سال ۱۸۳۰
آخرین و عالی ترین فرم کمونیسم اوتوپیکی
۱
· پس از انقلاب ۱۸۳۰ در فرانسه مرحله نوینی در توسعه پرولتاریا، در مبارزه به خاطر نظام جامعتی کمونیستی و کمونیسم اوتوپیکی آغاز می شود.
۲
· کارگران که در رابطه با ثمرات انقلاب، فریب بورژوازی را خورده بودند، در سال های ۱۸۳۴ ـ ۱۸۳۵ میلادی رفته رفته در می یابند که وضع جامعتی شان هرگز با تعویض سیاسی تغییر نخواهد یافت و علل نارضایتی از بین نخواهند رفت و لذا با اشتیاق خارق العاده ای به کمونیسم بابوف روی می آورند که بوناروتی در کتابی تحت عنوان «توطئه ای برای برابری» (۱۸۲۸ میلادی) در بروکسل منتشر کرده بود.
۳
· انگلس می نویسد:
· «این تمام مطلبی است که می توان با اطمینان خاطر در باره منشاء کمونیسم مدرن در فرانسه گفت:
۱
· مسئله نخست در خیابان های کم نور و در کوچه پس کوچه های اطراف پاریس (سن آنتونیو) مورد بحث قرار می گیرد و اندکی بعد در جلسات مخفی توطئه گران.
۲
· هرکس اطلاعات بیشتری در باره منشاء کمونیسم مدرن در فرانسه داشته بود، دوراندیشانه دانش خود را برای خود نگه داشته بود تا به چنگ نیرومند قانون نیفتد.
۳
· کمونیسم ـ به هرحال ـ طولی نمی کشد که در پاریس، لیون، تولوس و دیگر شهرهای صنعتی بزرگ فرانسه اشاعه می یابد.»
· (مارکس و انگلس، «کلیات»، جلد ۱، ص ۴۸۵)
۴
· بدین طریق از انجمن های جمهوریخواه ( ۱۸۳۰ ـ ۱۸۳۴)، «انجمن دوستداران خلق» و «انجمن حقوق بشر» توسعه می یابند و پس از قیام کارگران لیون (آوریل ۱۸۳۴) اولین انجمن های مخفی انقلابی (۱۸۳۲ ـ ۱۸۳۹) به نام های زیر تأسیس می یابند و گسترش می یابند:
الف
· « انجمن خانوده ها»
ب
· « انجمن فصول سال»
پ
· «انجمن مخفی محرومان» (که به وسیله مهاجران آلمانی در پاریس تأسیس یافته بود)
ت
· «انجمن دادگران» (۱۸۳۶)
· (مارکس و انگلس، «کلیات»، جلد ۱۹، ص ۱۸۱، جلد ۲۱، ص ۲۰۶)
۵
· میان این انجمن های مخفی که تحت تأثیر ایده های بابوف بوده اند و طبقه کارگر پیوندی وجود نداشت.
۶
· «انجمن فصول سال» در ۱۲ ماه مه ۱۸۳۹ تحت رهبری باریاس، دزامی، برنارد و بلانکی در پاریس دست به قیام می زند و فوری به طرز خونینی در هم شکسته می شود.
۷
· اعضای «انجمن دادگران» نیز در این قیام شرکت داشتند.
· (مارکس و انگلس، «کلیات»، جلد ۱۹، ص ۱۸۱، جلد ۲۱، ص ۲۰۷)
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر