۱۴۰۵ آبان ۲۴, یکشنبه

تحلیلی مارکسیستی از «خاطرات» و خرافات شریعتمداری از احسان طبری (۴)


حسین شریعتمداری
  (زادهٔ ۱۳۲۶) 
روزنامه‌نگار ایرانی که از سال ۱۳۷۲ با حکم سید علی خامنه‌ای، رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران، نماینده ولی فقیه و سرپرست مؤسسه کیهان است.

شریعتمداری از فرماندهان پیشین سپاه پاسداران در جنگ ایران و عراق 

 و

 از مدیران سابق وزارت اطلاعات در دوره وزارت علی فلاحیان بوده است. 

خاطره شریعتمداری(کیهان) از احسان طبری

پیراسته فر
علمی، تحقیقی و تحلیلی
https://pirastehfar.blogsky.com 
 
تحلیلی مارکسیستی

از

شین میم شین

احسان طبری روز ۹ اردیبهشت ۱۳۶۸ دار فانی را وداع گفت. همان روزها خاطره آخرین دیدار حسین شریعتمداری  با مرحوم احسان طبری در روزنامه کیهان به چاپ رسید:

احسان طبری درزندان

مدیرمسئول روزنامه کیهان: 
فردای آن روزی که خبر بیماری او را شنیدم، برای عیادتش به بیمارستان رفتم. 
وقتی وارد اطـاق شدم روی صندلی چرخدار نشسته بود و ‌پرستار سعی می‌کرد با کمک یکی از برادران همراه جسم نحیف و رنجورش را با آرامی و احتیاط از صندلی چرخدار به تخت خواب منتقل کند. 
ساکت ماندم تا درتخت آرام گرفت‌، 
سلام کردم‌، 
چشمهایش را که به پنجره دوخته بود برگرداند و از دیدنم با شادی کودکانه‌ای ابراز خرسندی کرد‌،
 کنارش نشستم و گونه‌اش را بوسیدم
 از قطره‌های اشک نمناک بود‌،
 پیش از این هم ‌گریستن آرام و بی‌صدایش را دیده بودم‌، 
اما این دفعه با دفعات قبل تفاوتی محسوس داشت.
 انگار دلشوره‌ای به دل داشت.

با دستمال اشک‌هائی را که کنار چشمانش به گونه دویده بود پاک کردم و در حالی که خجالت می‌کشیدم موهای سپیدش را نوازش کردم. 

باز هم ‌گریست ولی دیگر اصراری نداشت که‌گریه‌اش بی‌صدا باشد‌،

 گفت؛ 

مدتهاست که منتظر بوده است.

 با اشاره به بی‌اطلاعی از بیمار بودنش عذرخواهی کردم.

 با دستهای نحیف و لاغرش به نشانه اینکه عذرم را پذیرفته است‌، دستم را فشرد....

احسان طبری گفت: 

هیئتی از طرف آقای «میرحسین موسوی»(نخست وزیر) به عیادتم آمده بود و از قول ایشان می‌گفتند  که می‌توانم برای معالجه به هر کجا که خودم مایل باشم اعـزام شوم...

شریعتمداری:

 گفتم: 

شما چه نظری دارید؟

احسان طبری گفت:

 «دلم می‌خواهد در میان شما باشم»....

 شریعتمداری:

سرم را به سوی برادر دیگری که در اطاق بود برگرداندم تا اشکم را نبیند، آن برادر نیز سرش را به طرف پنجره برگردانده بود و مخفیانه قطرات اشکی را که به چشمانش دویده بود پاک می‌کرد.

ما طبق معمول این بند از «خاطرات» و خرافات شریعتمداران را نخست تجزیه و بعد تحلیل رئالیستی و راسیونالیستی (مارکسیستی) می کنیم:

۱
احسان طبری درزندان

منظور؟

مگر احسان طبری تواب نشده بود و آزاد نشده بود؟

پس چرا نه به بیمارستان معمولی، بلکه به بیمارستان زندان مراجعه کرده است؟

نکند احسان طبری تحت نظر سازمان اطلاعات جماران بوده است و آزادی اش از زندان، آزادی کاذب بوده است.

در هر صورت احسان طبری در حصر بوده است.

یعنی

تحت نظر مدام مأموران حکومتی  ـ امنیتی بوده است.

به همین دلیل مجاز به مراجعه به بیمارستان معمولی نبوده است.

شاید مجاز به برقراری رابطه با کسی هم نبوده است.

اگر چنین بوده، پس چرا از پشیمانی و توبه و ایمان و تجدید نظر و هدایت و بازگشت به آغوش اسلام سخن می رود؟

۲
فردای آن روزی که خبر بیماری او را شنیدم، برای عیادتش به بیمارستان رفتم.

به عبارت دیگر،

شریعتمداری از حال وخیم احسان طبری توسط برادران امنیتی زندان با خبر می شود و بهانه ای برای تهیه مقاله ای در تخریب نهایی طبری پیدا می کند.

۳

وقتی وارد اطـاق شدم روی صندلی چرخدار نشسته بود و ‌پرستار سعی می‌کرد با کمک یکی از برادران همراه جسم نحیف و رنجورش را با آرامی و احتیاط از صندلی چرخدار به تخت خواب منتقل کند. 

ساکت ماندم تا درتخت آرام گرفت‌، 
سلام کردم‌، 
چشمهایش را که به پنجره دوخته بود برگرداند و از دیدنم با شادی کودکانه‌ای ابراز خرسندی کرد‌،

ادب نزد ایرانیان است و بس.

طبری از دیدن شریعتمداری

نه فقط احساس خرسندی کودکانه، بلکه حتی ابراز خرسندی کودکانه می کند.

راستی طبری در آن ساعات آخر حیات خویش توان ابراز خرسندی داشته است؟

۴

 کنارش نشستم و گونه‌اش را بوسیدم
 از قطره‌های اشک نمناک بود‌،
 پیش از این هم ‌گریستن آرام و بی‌صدایش را دیده بودم‌، 
اما این دفعه با دفعات قبل تفاوتی محسوس داشت.
 انگار دلشوره‌ای به دل داشت.

شریعتمداری محشر است:

چنان از طبری حرف می زند که انگار یهترین دوست او بوده و عمری با او گذرانده است.

« پیش از این هم ‌گریستن آرام و بی‌صدایش را دیده بوده » است.

 اما این گریه طبری، گریه دیگری است.

گریه ای ناشی از دلشوره ای در دل او ست.

راستی شریعتمداران چگونه به تمیز گریه ها از یکدیگر نایل می آیند؟

تفاوت گریه آرام و بی صدا از درد دهان و فک شکسته و تحقیر و تخریب و توهین بی وقفه با گریه از دلشوره در دل کجا ست؟

راستی دلشوره طبری در دل از چیست؟

۵

با دستمال اشک‌هائی را که کنار چشمانش به گونه دویده بود پاک کردم و در حالی که خجالت می‌کشیدم موهای سپیدش را نوازش کردم. 

باز هم ‌گریست ولی دیگر اصراری نداشت که‌گریه‌اش بی‌صدا باشد‌،

از همین خاطره شریعتمداران وضع و حال طبری معلوم می شود:

طبری حتی قادر به پاک کردن اشک هایش نبوده است.

۶

 گفت؛ 

مدتهاست که منتظر بوده است.

 با اشاره به بی‌اطلاعی از بیمار بودنش عذرخواهی کردم.

عجب واویلایی است.

طبری مدتها منتظر شرفیابی شریعتمداران بوده است.

۷

احسان طبری گفت: 

هیئتی از طرف آقای «میرحسین موسوی»(نخست وزیر) به عیادتم آمده بود و از قول ایشان می‌گفتند  که می‌توانم برای معالجه به هر کجا که خودم مایل باشم اعـزام شوم...

شریعتمداری:

 گفتم: 

شما چه نظری دارید؟

احسان طبری گفت:

 «دلم می‌خواهد در میان شما باشم».... 

 این حرف های موسوی حرف مفت بوده اند.

در هر حال

طبری به جلادان جماران دل داده است و با آنها عمیقا انس گرفته است و  «دلش می‌خواهد در میان آنان باشد».

وقتی سعادت اخروی ابدی در پیش باشد، چه نیازی به صحت و سلامت دنیوی است .

۸

 شریعتمداری:

سرم را به سوی برادر دیگری که در اطاق بود برگرداندم تا اشکم را نبیند، آن برادر نیز سرش را به طرف پنجره برگردانده بود و مخفیانه قطرات اشکی را که به چشمانش دویده بود پاک می‌کرد.

اکنون معلوم می شود که شریعتمداران تنها نیستند.

برادری هم حضور دارد.

مگر بیمار در حال نزع را نباید با ملاقت کننده تنها گذاشت؟

برادر در اتاق بیمار چه می کند؟

ظاهرا طبری را حتی با شریعتمداران تنها نمی گذارند.

در هر صورت برادر هم بسان شریعتمداران و طبری اشک می ریزند.

فقط طبری است که اشک هایش را پنهان نمی کند.

نمی تواند و نمی خواهد هم پنهان کند.

اینهمه رأفت و محبت اسلامی کجا یافت می شود، جز در جماران؟

ادامه دارد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر