رباعیات خیام
تحلیلی
از
شین میم شین
۸
ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست
بی بادهٔ گلرنگ نمیباید زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ما ست
تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست!
معنی تحت اللفظی:
نباتات که دشت و صحرا را زیور می بندند، از خاک افراد بشری می رویند.
همانطور که ما به تماشای آنها می پردازیم، نسل اینده هم به تماشای نباتاتی خواهد پرداخت که از خاک ما روییده است.
همانوط که نسل های پیشین از وجود ما خبر نداشتند، ما هم از نسل های بعدی بی خبریم.
شاعر این رباعی
مسائل را ساده می کند.
او هنوز نمی داند که نباتات نیای جانور و بشر بوده اند.
یعنی
نباتات قبل از تولد و توسعه و تکامل جانور و بشر وجود داشته اند.
یعنی
نباتات برای رشد و رویش خود چیزی جز تعدادی از عناصر شیمیایی لازم ندارند.
یعنی
حتما نباید جانور و بشر بمیرد و متلاشی شود تا از اجزای اندام شان نباتات برویند.
اتفاقا عناصر شیمیایی که برای تشکیل نباتات لازمند، عمدتا همان عناصر شیمیایی ئی اند که برای تشکیل جانور و بشر لازمند.
عنصر شیمیایی مهم کرین است.
ضمنا اکسیژن و هیدروژن و ازت و غیره اند.
اگر نبات و جانور و بشر بمیرد و یا بسوزد، مشتی کربن (زغال) از آن باقی می ماند و بس.
خلایق خیال می کنند که خیام و یا خیامی خیلی خردمند بوده اند.
چون می دانستند که سبزه از اجزای جسد بشر می روید.
اتفاقا
از این خبرها نیست.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر