۱۴۰۵ آبان ۲۷, چهارشنبه

تحلیل مارکسیستی دوبیتی های بابا طاهر عریان (۵)

  چهرهٔ باباطاهر اثر نادر لنجانی

باباطاهر

 اثر نادر لنجانی 

تحلیل مارکسیستی

را

شین میم شین

 

۶

محبت آتشی در جانم افروخت

که تا دامان محشر بایدم سوخت

عجب پیراهنی بهرم بریدی

که خیاط اجل می‌بایدش دوخت

معنی تحت اللفظی:

عشق در روح و روانم  آتشی روشن کرده است که تا روز قیمت مرا خواهد سوزاند.

تو پیراهنی برایم بریده ای که خیاط اجل باید آن را  بدوزد.

دو بیتی ها و یا فهلویات و یا اشعار مختصر و موجز و کوتاه عامیانه و محلی بابا طاهر عریان

علیرغم تصور حاکم از آنها، چه بسا ژرف اند و باید روی انها خم شد:

۱

محبت آتشی در جانم افروخت

که تا دامان محشر بایدم سوخت 

 

بابا طاهر در این بیت دو بیتی، دیالک تیک سوبژکت ـ اوبژکت را به صورت دیالک تیک محبت ـ آتش بسط و تعمیم می دهد.

محبت بسان آتش افروزی (به عنوان فاعلی در دستور زبان) آتش برمی افروزد (آتش به مثابه مفعول در دستور زبان).

آتش محبت اما نه در تن شاعر، بلکه در جان او برافروخته می شود.

منظور از جان در ادبیات فارسی، روح و روان و شاید هم ذهن و ضمیر است.

آتشی که محبت برافروخته، آتشی ابدی است که تا پایان حیات (آغاز قیامت) روشن خواهد بود و جان شاعر را خواهد سوزاند.

عشق اگر به وصال عاشق با معشوق منجر نشود،  ابدیت کسب می کند.

۲

عجب پیراهنی بهرم بریدی

که خیاط اجل می‌بایدش دوخت

شاعر محبت را به خیاط تشبیه می کند که پس از اندازه گیری اندام او پیراهنی برایش بریده است.

این پیراهن را  اما  نه خیاط معمولی بلکه خیاط اجل باید بدوزد.

پیراهنی هم که خیاط اجل بدوزد، نه پیراهن، بلکه کفن خواهد بود.

بدبختی عشق هم همین است.

محکوم به شکست و ناکامی است.

چون اگر به وصل منجر شود، به نفرت استحاله می یابد و اگر نشود، فکر و خیال عاشق را تا روز قیامت به خود مشغول می دارد و بی تابش می سازد.

ادامه دارد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر