وِلادیمیر ایلیچ اولیانوف
( ۱۸۷۰ – ۱۹۲۴)
مشهور به ولادیمیر لِنین،
درنگی
از
شین میم شین
لنین
یادداشتهای یک پوبلیسیست
اختلاف روزا لوکزامبورگ با لنین
(نقل از مطلبی از صمد وکیلی)
اینکه چگونه توده ها در شرایط حاکمیت دیکتاتوری و یا حتی دموکراسی پارلمانتاریستی
به بررسی زنده از احزاب سیاسی، قدرت سیاسی، تاکتیک ها و استراتژی و ضرورت پیشرفت و یا عقب نشینی و... دست خواهند یافت، یکی از موضوعات بحث و انتقاد لنین با روزا لوکزامبورگ و از روزا لوکزامبورگ بود.
روزا لوکزامبورگ
در
«نوشته ی انقلاب روسیه، » (۱۹۱۸)
از تامین حفظ آزادی سیاسی برای هر جریان و تشکل دفاع میکرد!
معنی تحت اللفظی:
روزا حفظ آزادی های سیاسی هر جریان و حزب و دار و دسته سیاسی را . حراست از آن را
وظیفه حزب کمونیست می دانست.
این موضع روزا فی نفسه غلط و مضر و منفی نیست.
پرولتاریا
هراسی از هماندیشی با همنوع از هر طبقه اجتماعی ندارد و همیشه و همه جا حاضر به تلاش در جهت کشف حقیقت است و جز حقیقت یار و یاور و سنگری ندارد.
ولی محتوای این آزادی های سیاسی چیست؟
ویکیپیدیا
آزادیهای سیاسی
این آزادیها به افراد یک جامعه اجازه میدهند تا نوع حکومت دلخواه و نمایندگان خود را برای شرکت در مجلس یا مجالس قانونگذاری آزادانه انتخاب کنند.
آزادیهای سیاسی سبب میشوند که مردم بتوانند آزادانه از سیاستهای دولت انتقاد کنند، انجمنها، سازمانها و احزاب سیاسی تشکیل دهند یا به آنها بپیوندند.
به یاری این آزادیها ست که همهٔ افراد یک جامعه میتوانند در حکومت مشارکت داشته باشند.
برخی از آزادیهای شناخته شده به شرح زیر است:
آزادی مذهب
آزادی پوشش
آزادی اقتصادی
آزادی رای و انتخابات آزاد و دمکراتیک
آزادیهای اجتماعی
آزادی جنسی
(از جمله آزادی در عشق به همجنس)
آزادی سیاسی
آزادی آموزشی و حق ادامه تحصیلات
آزادیهای مدنی
آزادی بیان
آزادی مطبوعات
آزادی انتقاد کردن از قدرت
آزادی اعتراض کردن
آزادی مقاومت
(از جمله در برابر اشغال نظامی، استعمار و امپریالیسم)
آزادی در تولید هند
آزادی سیاسی این نیست که هرکس هرچه دلش می خواهد بکند، بلکه در جامعه و حکومتی که قوانین حکمفرما ست، آزادی معنای دیگری دارد.
آزادی آن است که افراد آن چه را باید بخواهند، بخواهند و بکنند و آن چه موظف به خواستن آن نیستند مجبور نباشند انجام دهند.
منظور از آزادی سیاسی
به طور ساده
عبارت از آزادی انجام دادن انواع کارهای مختلفی است که حکومت مردمی اقتضا می کند.
این کارها اصولا شامل آزادی استفاده از ابزارهایی است که از طریق آن ها شهروند بتواند صدای خود را به گوش دیگران برساند و در حکومت تاثیر عملی داشته باشد.
آزادی سیاسی حق فرد در مشارکت در کارهای دولت است
از طریق حق رای دادن و انتخاب شدن و آزادی بیان و روزنامه نگاری و اجتماع.
آزادی سیاسی قسمتی از حقوق افراد است که به موجب آن می توانند حق حاکمیت داشته باشند، خواه به طور مستقیم و خواه از طریق انتخاب نمایندگان.
آزادی های عمومی
آزادی هایی است که وسیلهء مقاومت مردم در برابر تجاوزهای دولت است.
با تضمین این آزادی ها دولت نمی تواند به حقوق افراد تجاوز کند و در صورت تجاوز، مردم با استفاده از این حقوق به مقاومت بر می خیزند.
مهم ترین اقسام این آزادی ها عبارت است از
آزادی مطبوعات و بیان، آزادی تشکل، حزب و جمعیت، آزادی تظاهرات، آزادی تشکیل سندیکاها و اتحادیه های صنفی، آزادی انتشار کتاب.
آزادی سیاسی آن است که فرد بتواند در زندگی سیاسی و
اجتماعی کشور خود از راه انتخاب زمامداران و مقامات سیاسی شرکت جوید و یا
در مجامع، آزادانه، عقاید و افکار خود را به نحو مقتضی ابراز نماید.
در تعریف اول، جملهء آن چه افراد باید بخواهند مبهم و محدود است و در تعریف چهارم، آزادی سیاسی به حق حاکمیت افراد منحصر شده است.
تعریف های دیگر به نسبت، جامع است.
به نظر می رسد آزادی سیاسی، آزادی فرد در صحنهء سیاست و به بیان دیگر، نبود فشار سیاسی است.
حکمرانان
تنها محدود کنندگان آزادی سیاسی مردم اند و سعه و ضیق دایرهء آن، بسته به میزان اعمال قدرت آنان می باشد.
اگر قدرتمندان سیاسی، مردم را در مواجهه و مقابله با خود رها کنند، آزادی سیاسی به طور مطلق بر قرار می شود و اگر به تضییق این دایره بپردازند، آزادی سیاسی محدود می شود.
با تعیین گسترهء آزادی مردم در بیان و عمل خویش و محدودهء مجاز اعمال قدرت حاکمان سیاسی در حکومت اسلامی، قلمرو آزادی سیاسی در نظام اسلامی مشخص می شود.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر