در اوج آرزو
ه الف سایه
هوشنگ ابتهاج
درنگی
از
میم حجری
آن روز خوش کجا ست که از طالعِ بلند
بر هر کرانه پرتو مهرش بگستریم
معنی تحت اللفظی:
ایکاش حزب توده دوباره طلوع کند و سراسر کشور را روشن سازد.
سایه
در این بیت غزل،
حزب توده را به خورشید تشبیه می کند و طلوع مجددش را آرزو می کند.
احسان طبری
هم
در شعری
حزب توده را به خورشیدی تابان تشبیه کرده است که پس از ویرایش توسط سایه به صورت زیر در آمده است و شجریان خوانده است:
ایران خورشیدی تابان دارد
با جان پیوندی پنهان دارد
مهرش جاویدان با دل پیمان دارد
دل پاس پیمان دارد تا جان دارد
رسم فریاد و افغان بگذار
بانگ آزادی از جان بر دار
از خواب خواری گردید ایران بیدار
دل را چون دریا بر این طوفان بسپار
شوری دیگر در سر ماست
شوق اوجی در تن ماست
آزادی دامن بگشا
آهنگی دیگر بسرا
از خود گذر کن
هر سو نظر کن
بنگر ایران را
نور تابان را
عصری نو شد
چهره گشا
پایان
بی روشنی پدید نیاید بهای دُر
در ظلمت زمانه که داند چه گوهریم
در ظلمت زمانه که داند چه گوهریم
معنی تحت اللفظی:
توده ای ها در و گوهرند و به شرطی خلایق به ارج و ارزششان پی می برن که
دست به روشنگری علمی و انقلابی بزنند.
نمی توان به سایه حق نداد.
توده ای ها بهترین فرزندان توده بوده اند.
آن لعل را که خاتم خورشید نقش او ست
دستی به خون دل ببریم و بر آوریم
دستی به خون دل ببریم و بر آوریم
معنی تحت اللفظی:
حزب توده لعلی است که نقشش نگین خورشید است.
چنین لعلی را باید با خوردن خون دل پرروش داد.
سایه
در این بیت غزل
حزب توده را به لعل تشبیه می کند و توده را به پرورنده لعل در صدف سینه اش.
سایه
بدین طریق
دیالک تیک مربی ـ مهد ـ مربا
را
به صورت دیالک تیک توده ـ صدف سینه ـ حزب توده بسط و تعمیم می دهد.
سایه در این بیت
توده ای ها را به اکتیویته (فعالیت آگاهانه)
و
به بازسازی مجدد حزب توده فرا می خواند.
ماییم سایه کز تکِ این درۀ کبود
خورشید را به قلۀ زرفام می بریم.
خورشید را به قلۀ زرفام می بریم.
معنی تحت اللفظی:
توده ای ها حاملین خورشید (حزب توده) از دره به قله (انزوا به رونق) اند.
ایراد این بیت غزل سایه
جایگزینی توده با توده ای ها (ما) ست.
حزب توده به شرطی از دره به قله برده می شود که به میان توده رود و به توده اتکا کند.
وظیفه توده ای ها هم همین است.
ضعف حزب توده هم همین سستی پیوند با توده بوده است.
پایان
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر