قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۰۹)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

 ﴿وَقَالَ مُوسَىٰ يَا فِرْعَوْنُ إِنِّي رَسُولٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۰۴]

موسى گفت: اى فرعون، من پيامبرى از جانب پروردگار عالميانم.

﴿حَقِيقٌ عَلَىٰ أَن لَّا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ ۚ قَدْ جِئْتُكُم بِبَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ فَأَرْسِلْ مَعِيَ بَنِي إِسْرَائِيلَ﴾
[ الأعراف: ۱۰۵]

شايسته است كه در باره خدا جز به راستى سخن نگويم. من همراه با معجزه‌اى از جانب پروردگارتان آمده‌ام. بنى‌اسرائيل را با من بفرست.

﴿قَالَ إِن كُنتَ جِئْتَ بِآيَةٍ فَأْتِ بِهَا إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۰۶]

گفت: اگر راست مى‌گويى و معجزه‌اى به همراه دارى، آن را بياور.

﴿فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ﴾
[ الأعراف:  ۱۰۷]

عصايش را انداخت، اژدهايى راستين شد.

﴿وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۰۸]

و دستش را بيرون آورد، در نظر آنان كه مى‌ديدند سفيد و درخشان بود.

﴿قَالَ الْمَلَأُ مِن قَوْمِ فِرْعَوْنَ إِنَّ هَٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ﴾
[ الأعراف: ۱۰۹

مهتران قوم فرعون گفتند: اين جادوگرى است دانا.

﴿يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُمْ ۖ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۱۰]

مى‌خواهد شما را از سرزمينتان بيرون كند، چه مى‌فرماييد؟

﴿قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَأَرْسِلْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۱۱]

گفتند: او و برادرش را نگه دار و كسان به شهرها بفرست.

﴿يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَاحِرٍ عَلِيمٍ﴾
[ الأعراف: ۱۱۲]

تا همه جادوگران دانا را نزد تو بياورند.

﴿وَجَاءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوا إِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۱۳]

جادوگران نزد فرعون آمدند و گفتند: اگر غلبه يابيم، ما را پاداشى هست؟

﴿قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۱۴]

گفت: آرى، و شما از مقربان خواهيد بود.

﴿قَالُوا يَا مُوسَىٰ إِمَّا أَن تُلْقِيَ وَإِمَّا أَن نَّكُونَ نَحْنُ الْمُلْقِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۱۵]

گفتند: اى موسى، آيا نخست تو مى‌افكنى، يا ما بيفكنيم؟

﴿قَالَ أَلْقُوا ۖ فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوهُمْ وَجَاءُوا بِسِحْرٍ عَظِيمٍ﴾
[ الأعراف: ۱۱۶]

گفت: شما بيفكنيد. چون افكندند، ديدگان مردم را جادو كردند و آنان را ترسانيدند و جادويى عظيم آوردند.

 

﴿۞ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ ۖ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ﴾
[ الأعراف: 1۱۱۷ ]

و به موسى وحى كرديم كه عصاى خود را بيفكن. به ناگاه ديدند كه همه جادوهايشان را مى‌بلعد.

﴿فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۱۸]

پس حق به ثبوت رسيد و كارهاى آنان باطل شد.

﴿فَغُلِبُوا هُنَالِكَ وَانقَلَبُوا صَاغِرِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۱۹]

در همان جا مغلوب شدند، و خوار و زبون بازگشتند.

﴿وَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۲۰]

جادوگران به سجده وادار شدند.

کریم

در این آیات، به تشریح تجارب تاریخی ـ تئولوژیکی (فقهی) قوم یهود و نبوت و رسالت حضرت موسی می پردازد.

تفاوت حضرت موسی با انبیای دیگر  این است که او فقط ادعای خشک و خالی نبوت و رسالت نمی کند و فقط با تکیه بر دیالک تیک تهدید و تطمیع عمل نمی کند.

حضرت موسی

با دیالک تیک ادعا و اعجاز  وارد صحنه می شود:

دیالک تیک ادعا و اعجاز یکی از فرم های بسط و تعمیم تئوری و پراتیک است.

دیالک نیکی  که در آن، نقش تعیین کننده از آن پراتیک (اعجاز) است.

 

یکی از معجزات حضرت موسی تبدیل عصای خود به اژدها به اراده خدا بوده است

و

در این زمینه برتر از بقیه جادوگران در سراسر مصر بوده است.

مشخصه مهم دیگر حضرت موسی در افتادن مستقیم با طبقه حاکمه و هیئت حاکمه مصر یعنی شخص شخیص فرعون مصر بوده است.

دیالک تیک ادعا و اعجاز

(تئوری و پراتیک) 

یکی از دیالک تیک های تعیین کننده در تئوری شناخت (نظریه مربوط به معرفت) مارکسیستی ـ لنینیستی است.

کریم هم عینا و عملا بسان مارکس تقش تعیین کننده را در دیالک تیک تئوری و پراتیک (نظر و عمل، ادعا و اعجاز)

از آن پراتیک (عمل، اعجاز) می داند.

پس از حضرت موسی است که انبیای بعدی (حضرت عیسی و محمد) به اثبات نوبت و رسالت خود به مدد اعجاز مجبور می شوند.

ادامه دارد.