ثروت و افتخاری که از راه نامشروع به دست آمده مانند ابری زودگذر است.
برای ارزیابی این ادعای کنفوسیوس، باید منبع ثروت را پیدا کرد.
اگر منابع تصادفی ثروت از قبیل پیدا کردن گنجی و یا اختراع و کشفی و ارثیه ای را یعنی ثروت باد آورده را
مورد صرفنظر قرار دهیم،
کسی نمی تواند با کار مبتنی بر عرق جبین خود میلیونر شود.
رفع حوایج خود و خانواده خود به هر مصیبتی
به اندازه کافی دشوار است.
چه رسد به انباشت غول آسای ثروت.
اگر قضیه از این قرار باشد، باید ادعای کنفوسیوس را به محک تجربه زد.
آیا ثروت کلان ثزوتمندان ابری زودگذر بود است؟
پس اینهمه ارثیه چیست که نسل اندر نسل دست به دست می شود.
خیلی از کلان سرمایه داران، ثروت را در فرمهای مختلف از املاک و مستغلات و کارخانجات و شرکت ها و بانک ها و غیره نسل اندر نسل دارند و روز به روز تکثیر می کنند.
پس چگونه می توان از گذرایی ابر واره ثروت دم زد؟
حضرت علی حتی به این نتیجه رسیده بود که انباشت ثروت در قطبی از جامعه،
نتیجه انباشت ذلت در قطب دیگر جامعه است.
یعنی
منبع ثروت،
استعمار و استثمار و تاراج و تقلب و نوطئه و تسخیر و تصاحب است.
پس دم زدن از ثروت مشروع نشانه نادانی و ناشی از نادانی و کوته اندیشی است.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر