حافظ
صبحدم از عرش می آمد خروشی، عقل گفت:
«قدسیان، گوئی، که شعر حافظ ازبر می کنند.»
معنی تحت اللفظی:
اشعار حافظ به قدری دلنشین و شیوا هستند که فرشتگان (قدسیان) حتی به ازبر کردن شان می پردازند.
محتوای این بیت غزل خواجه نیز خودستایی است.
همین سنت اخلاقی سعدی و حافظ را در کشور ما هر ننه مرده ای
خواه شاعر و خواه شاطر
خواه عامی و خواه آخوند
همچنان و هنوز تداوم می بخشند.
یک تعویذ در ایران برای دوری از چشمزخم
تعویذ یا حرز یا بلاگردان به دعایی گفته میشود که به گردن و یا به جیب میاندازند.
در بعضی موارد همانند حرز امام جواد تعویذ به بازوی راست، بسته میشود.
حافظ، تو این سخن ز که آموختی که بخت
تعویذ کرد شعر تو را و به زر گرفت؟
معنی تحت اللفظی:
شعر حافظ به اندازه ای ارجمند است که بخت آن را به صورت دعایی در آورده و به زر گرفته است تا به مثابه تعویذ (بلا گردان) به گردن خود بیندازد.
این حد اعلای خودستایی است.
نه هر کسی، نه هر بدبختی، بلکه خود بخت در مقابل حافظ چنان بدبخت گشته است که از اشعارش دعا ساخته و برای دفع بلا به گردن خود انداخته است.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر