قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأنفال ) (۵۶۸)

 

 ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی 

﴿كَمَا أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِن بَيْتِكَ بِالْحَقِّ وَإِنَّ فَرِيقًا مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ لَكَارِهُونَ﴾
[ الأنفال: ۵]

آنچنان بود كه پروردگارت تو را از خانه‌ات به حق بيرون آورد، حال آنكه گروهى از مؤمنان ناخشنود بودند.

کریم

در این آیه

از اختلاف نظر در میان مؤمنین در زمینه مهاجرت از مله به مدینه پرده برمی دارد.

حضرت محمد به عوض استدلال علمی و عقلی و تجربی و اثبات ضرورت مهاجرت، دست به دامن دگم مشیت الهی می شود:

خدا مهاجرین را از مکه بیرون می آورد.

یعنی

افسار مؤمنین مهاجرین در دست خدا بوده است و نه در دست حضرت محمد.

حضرت محمد بدین ترفند زحمت اندیشیدن و توضیح دادن به خود نمی دهد.

یعنی

جای هماندیشی را اراده الهی می گیرد.

یکی از مضرات طرز «تفکر» مذهبی هم همین است:

به همین دلیل شعار انشاء الله در هر موردی ورد زبان مسلمین است.

این به معنی سلب اختیار از خود است و موجب تنبلی ذهنی و فکری آنان می گردد.

 

﴿يُجَادِلُونَكَ فِي الْحَقِّ بَعْدَمَا تَبَيَّنَ كَأَنَّمَا يُسَاقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَهُمْ يَنظُرُونَ﴾
[ الأنفال: ۶]

با آنكه حقيقت بر آنها آشكار شده درباره آن با تو مجادله مى‌كنند، چنان قدم برمى‌دارند كه گويى مى‌بينند كه آنها را به سوى مرگ مى‌برند

کریم در این آیه دلیل واقعی مهاجرت از مکه به مدینه را بر زبان می راند:

جان مؤمنین در خطر بوده است.

به همین دلیل فرار را بر قرار ترجیح داده اند. 

اینجا هم به عوض بحث و استدلال و اثبات علمی و عقلی و تجربی ضروت مهاجرت،

پای اراده و مشیت الهی به میان کشیده می شود.

یکی از تفاوت های مهم طرز تفکر فلسفی ـ علمی (مارکسیستی)  با طرز «تفکر» مذهبی همین است.

ورود حزب توده به صحنه جامعه به معنی قطع رابطه قطعی با طرز «تفکر» مذهبی بوده است.

ادامه دارد.