قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأنفال ) (۵۶۶)

 

 ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی 

 

﴿إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ﴾
[ الأنفال: ۲]

مؤمنان كسانى هستند كه چون نام خدا برده شود خوف بر دلهاشان چيره گردد و چون آيات خدا بر آنان خوانده شود ايمانشان افزون گردد و بر پروردگارشان توكل مى‌كنند؛

کریم

در این آیه،

مشخصات مؤمنین را برشمرد:

 

۱

مؤمنان كسانى هستند كه چون نام خدا برده شود خوف بر دلهاشان چيره گردد

معنی تحت اللفظی:

نام خدا برای مؤمنین، شبیه کلمه لولو و یا خوخان برای کودکان ناقص العقل است.

در فرهنگ آذربایجان،

 زمانی که کودکی به حرف والدین خود گوش نمی‌کند و یا کارهای بد انجام می‌دهد، والدین بچه را با 《خوخان》، دیوی که بچه‌ها را می‌برد و می‌خورد می‌ترسانند.

 

کریم مؤمنین را به سطح کودکان ناقص العقل تنزل می دهد:

کودکان خردسال با نشیدن لولو و یا خوخان دچار وحشت می شوند و منضبط می گردند.

مؤمنین هم با شنیدن نام خدا.

سؤال این است که چرا خدای اسلام اینچنین خوفناک است؟

دلیلش این است که خدا انعکاس انتزاعی اربابان برده دار است که خوفناک اند و بردگان با نشیدن نام شان به وحشت می افتند.

۲

چون آيات خدا بر آنان خوانده شود ايمانشان افزون گردد و بر پروردگارشان توكل مى‌كنند؛

مشخصه دوم مؤمنین

افزایش ایمان به خدا با شنیدن آیات الهی و توکل به او ست.

اگرمحتوای آیات الهی مبتنی بر استدلال علمی و عقلی و تجربی باشد، حق با کریم است.

نتیجه منطقی استدلال علمی و عقلی و تجربی هم همین است.

توکل به خدا

پیامد طبیعی و منظقس و پسیکولوژیکی (روانی) ایمان به خدا ست.

توکل 

 یعنی اعتماد و تکیه کردن بر کسی و در اصطلاح یعنی اعتماد کردن به (خدا و آنچه از اوست ) و ناامید نشدن انسان و آنچه به دست اوست...

توَکّل یعنی کسی را وکیل در کار خود قرار دادن. 

در اسلام شخصی که بر خدا توکل کرده، کارهای خود را به خدا حواله کرده و از هر عامل دیگری در امور خود دوری می‌جویند.

 شخص توکل‌کننده را «متوکل» می‌نامند. 

شخص متوکل تنها به خدا وابسته‌است و او را اساس اعمال می‌داند.

 

ادامه دارد.