سعدی
من دگر شعر نخواهم که نویسم که مگس
زحمتم می دهد، از بس که سخن شیرین است.
معنی تحت اللفظی:
سخن سعدی شیرین ترین سخن در جهان است.
محتوای این بیت غزل سعدی را خودستایی تشکیل می دهد.
خودستایی فرمی از خودپرستی (اگوئیسم) استو
سعدی
در این بیت غزل خود را از بهترین سخنوران و شاعران قلمداد می کند.
به عبارت دیگر خود را جزو نیکان در عالم ادب جا می زند که با اندرز اخلاقی اش در رابطه با تواضع تناقض دارد:
چو خود را ز نیکان شمردی، بدی
نمی گنجد اندر خدائی، خودی
معنی تحت اللفظی:
خودستایی نشانه تعلق به بدان است.
برای اینکه ایمان به خدا، با باور به خودیت خود منافات دارد.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر