توتالیتاریسم
(خودکامگی گرایی)
مقدمه
۱
اثر هانا آرندت تحت عنوان «عناصر و منشاء های (نقطه زمانی، محل و مواد) حاکمیت توتال (خودکامه)» (جلد سوم)» را اثر قابل مطالعه ای تلقی می کنم.
برای اینکه آن علیرغم خطاها و اشتباهات بنیادی، پر محتواترین اثر هانا آرندت است.
۲
یکی دیگر از نواقص این اثر هانا آرندت در فقدان درک عمیق او از معنی تئوریکی توتالیتاریسم مورد نظرش است.
۳
مشاهداتی از هانا آرندت وجود دارند که فعلیب (اکتوئالیته، معاصریت) بیشتری دارند.
مثلا این حقیقت امر که در اثر اردوگاه (و یا بالاعم در اثر زندان)، کسی از اقناعات (اعتقادات) خود منصرف نمی شود.
بلکه در اثر تحمل ترور و زجر و آزار،اعتقاداتش تقویت می شوند.
البته اگر از زندان جان سالم به در ببرد.
(حاکمیت توتال (خودکامه)» (جلد سوم)، ص ۲۲۵)
۴
این حکم هانا آرندت هم درست است که متدهای توتالیتر پس از «توتالیتاریسم» از بین نرفته اند، بلکه در دموکراسی های بورژوایی کم و یا بیش مؤثر بوده اند.
(حاکمیت توتال (خودکامه)» (جلد سوم)، ص ۲۳۶)
۵
من در تجزیه و تحلیل این اثر هانا آرندت اساسا فقط بر فصل دهم آن تحت عنوان «جامعه توده ای» خواهم پرداخت تا به دلایل (استدلال های) او یک به یک بپردازم.
۶
هانا آرندت هیولائیت های نیمه اول قرن بیستم را موضوعیت می بخشد:
«چه شده بود؟
چرا چنین شده بود؟
چگونه می توانست چنین بشود؟»
(حاکمیت توتال (خودکامه)» (جلد سوم)، ص ۸ )
۷
هانا آرندت از موضع فلسفی خود اصلا نمی تواند به چرائی این پدیده ها پاسخ بدهد.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر