سعدیا، خوشتر از حدیث تو نیست
تحفه روزگار اهل شناخت.
معنی تحت اللفظی:
روزگار تحفه خوشتر از آثار سعدی به اهل معرفت نداده است.
از تار و پود این بیت غزل سعدی هم تکبر می چکد.
سعدی
حدیث خود بهترین هدیه روزگار به اهل شناخت می داند.
بعید است که سعدی به تناقضات منطقی و تجربی چشمگیر در افکار و اشعار و آثارش واقف نباشد.
این اما مانع ان نمی شود که از سویی دعوت به تواضع کند و از سوی دیگر به خودستایی غلو آمیز مبادرت ورزد.
آفرین، بر زبان شیرینت
کاین همه شور در جهان انداخت.
معنی تحت اللفظی:
زبان شیرین سعدی یک عالمه شور در جهان انداخته است.
سعدی
در این بیت غزل
عینا و علنا خویشتن خویش را آفرین باران می کند.
اگر این خودستایی نیست، پس چیست؟
اگر این خود را از نیکان دانستن نیست، پس چیست؟
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر