قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۱۰)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۲۱]

گفتند: به پروردگار جهانيان ايمان آورديم؛

﴿رَبِّ مُوسَىٰ وَهَارُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۲۲]

پروردگار موسى و هارون.

کریم

در این آیه، مؤثریت پراتیک (اعجاز) را در اقناع خلایق اثبات تجربی ـ عملی می کند:

خلایق با مشاهده معجزه حضرت موسی به حقیقت نبوت و رسالت او و به حقانیت او ایمان می آورند.

﴿قَالَ فِرْعَوْنُ آمَنتُم بِهِ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّ هَٰذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوهُ فِي الْمَدِينَةِ لِتُخْرِجُوا مِنْهَا أَهْلَهَا ۖ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۲۳]

فرعون گفت: آيا پيش از آنكه من به شما رخصت دهم به او ايمان آورديد؟ اين حيله‌اى است كه درباره اين شهر انديشيده‌ايد تا مردمش را بيرون كنيد. به زودى خواهيد دانست.

﴿لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۲۴]

دستها و پايهايتان را به خلاف يكديگر خواهم بريد و همگيتان را بر دار خواهم كرد.

﴿قَالُوا إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۲۵]

گفتند: «(پس از شهادت) ما به سوی پروردگارمان باز می گردیم,

 

﴿وَمَا تَنقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآيَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءَتْنَا ۚ رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ﴾
[ الأعراف: ۱۲۶]

خشم بر ما نمى‌گيرى، جز آنكه چون نشانه‌هاى پروردگارمان بر ما آشكار شد به آنها ايمان آورديم. اى پروردگار ما، بر ما شكيبايى ببار و ما را مسلمان بميران.

کریم

در این آیه، مخالفت فرعون (نماینده طبقه حاکمه) با ایمان آوردن قوم یهود به موسی را تبیین می دارد:

فرعون توده مؤمن به خدای موسی را، یعنی منکران الهیت خود را تهدید به عذاب می کند.

مؤمنین اما بر مطمئن بودن ملاک و محک پراتیک در کشف حقیقت پافشاری می کنند

و

هراسی از مرگ به خاطر حقیقت به دل خود راه نمی دهند.

آنها به جهان ارواح باور دارند و مرگ را پایان زندگی دنیوی و آغاز زندگی اخروی می دانند

و

از رفتن به نزد خدا در عالم ارواح خوشحالند.

جالب این است که آرزوی شان مسلمان مردن است.

در قاموس کریم

 همه ابنای بشریت مسلمان زاده می شوند.

قوم یهود هم می خواهند که مسلمان بمیرند.

کریم بدین طریق منکر توسعه و تکامل مادی و فکری و مذهبی خلایق می شود.

یعنی

اسلام را نه نتیجه نقد و نفی دیالک تیکی ادیان قبلی، بلکه اولین و اخرین دین قلمداد می کند.

خودشیفته شاعری احمد نام از قوم شاملو هم خود را بامداد اول و آخر جا می زد.

 

ادامه دارد.