دل چو از پیر خرد نقل معانی می کرد
عشق می گفت به شرح، آنچه بر او مشکل بود
معنی تحت اللفظی:
عشق پای منبر دل در زمنیه نقل معانی مشکل گشای دل بود:
هر جا که دل کم می آورد، عشق به یاری اش می شتافت.
حافظ
در این بیت غزل
دیالک تیک غریزه و عقل
را
به صورت دوئالیسم دل و عشق و عقل بسط و تعمیم می دهد و نقش تعیین کننده را از آن عشق می داند.
حافظ
دل و عشق و عقل
را
پرسونالیزه می کند:
دل به صورت واعظی تصور و تصویر می شود که در تابعیت و تبعیت از پیر خرد موعظه می کند.
عشق
فراتر از دل و حتی عقل به تصحیح نواقص و خطاهای مواعظ او می پردازد.
ایدئالیزاسیون (تجلیل) عشق و تحقیر عقل
کسب و کار مادام العمری حافظ است.
خردستیزی خواجه شیراز یکی از دلایل علاقه نیچه (مؤسس خردستیزی) است.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر