درنگی در تحلیلی از سایت توده ای ها (۱۳)

 

 https://tudehiha.org/fa/11-08-2026/

ویرایشی و درنگی 

از

شین میم شین

پیش‌گفتار

در روزگارِ دشوارِ کنونی، که ایران با سه گونه گرفتاریِ همزمان دست‌به‌گریبان است:

۱

   خطر یورش دوباره بیگانگان، 

۲

 بحرانِ اقتصادی 

 ۳

سرکوبِ درونی 

 

 «چپ»ِ ایران و جهان با پرسشی سرنوشت‌ساز روبه‌روست: 

در برابر حاکمیتی که هم در برابر زورگویی امریکا ایستاده و هم ساختار درونی سرکوبگر و سرمایه‌داری نئولیبرالیستی-رانتی دارد، 

چه باید کرد؟

معنی تحت اللفظی:

در روزگار دشوار کنونی 

ایران با ۳ گرفتاری همزمان دست به گریبان است:

تجاوز خارجی، بحران اقتصادی و سرکوب درونی.

چپ ایران و جهان باید به پرسش سرنوشت ساز زیر پاسخ بیابد:

چه موضعی باید در مقابل رژیمی گرفت که به زورگویی امپریالیسم امریکا

تن در نمی دهد

و

ضمنا

دارای ساختار درونی سرکوبگر و سرمایه داری نئولیبرالیستی ـ رانتی است؟

 

۱

در روزگارِ دشوارِ کنونی، که ایران با سه گونه گرفتاریِ همزمان دست‌به‌گریبان است

ایران؟

 

سایت توده ای ها تکلیف خود را هنوز با مفاهیم و تفکر مفهومی

 روشن نکرده است.

ما با این کلافگی مفهومی در سرتاسر این «تحلیل» آن 

 سر و کار داشته ایم.

منظور سایت توده ای ها اینجا از ایران  و در جای دیگر از کشور چیست؟

 

سایت توده ای ها هنوز تفاوت سوبژکت را با اوبژکت نمی داند.

ایران یک کشور است.

یعنی اوبژکت است.

ایران که سوبژکت نیست تا «با سه گونه گرفتاریِ همزمان دست‌به‌گریبان» باشد.

منظور سایت توده ای ها از ایران، جامعه ایران است.

جامعه چیست و جامعه ایران چه جامعه ای است؟

هر جامعه ای بسان هر عمارتی متشکل از زیربنا و روبنا ست.

زیربنای جامعه ایران و یا زیرساخت اقتصادی آن چیست؟

جامعه ایران با پیروزی انقلاب ضد فئودالی ـ ضد روحانی (بورژوایی)

  سفید، پا به جامعه کاپیتالیستی (سرمایه داری) نهاده است.

تفاوت زیربنایی جامعه ایران پس از کودتای ۲۸ مرداد (۱۳۳۲) با جامعه ایران پس از پیروزی انقلاب سفید، همین جا ست.

پس از پیروزی انقلاب سفید،

 اشرافیت فئودال و روحانی از حاکمیت و قدرت طرد می شوند.

در حالیکه در کودتای  ۲۸ مرداد، اشرافیت فئودال و روحانی متحد دربار و امپریالیسم بوده اند.

پس از پیروزی انقلاب ضد فئودالی سفید،

 اشرافیت فئودال و روحانی وارد اوپوزیسیون ضد سلطنتی و ضد امپریالیستی می شود و به کارشکنی همه جانبه در راه پیروزی انقلاب سفید می پردازد.

نفرین زمین رمانی است از جلال آل احمد که نخستین بار در سال ۱۳۴۶ منتشر شد.

اصلاحات ارضی 

به مثابه «نفرین زمین» لعن و نفرین و تف باران و تخطئه می شود.

آزادی زنان و دیگر نوسازی انقلابی ـ بورژوایی جامعه رسوا و بی اعتبار می شود.

فاناتیک های مذهبی تحت رهبری روحانیت به تحریم و تکفیر همه چیز مدرن و نو از رادیو تا تلویزیون و مدرسه دخترانه و غیره دست می زنند و «سدهای سدیدی در برابر نور» می سازند

و

فئودال زاده ها به صورت گروه های تروریستی به جنگ به اصطلاح مسلحانه بر ضد انقلاب سفید و دربار و امپریالیسم وارد صحنه می شوند و دل و دین زنان و جوانان جامعه را می ربایند و جامعه را به   بحران می کشند.

 

طنز تاریخ 

در این شرایط خر تو خر به مورد اجرا در می آید:

عظیم ترین سدها به دست سنتی ترین سدسازان (روحانیت) از میان برداشته می شود و جامعه با سرعتی صد چندان به پیش می تازد.

در مدت بسیار کوتاهی

در مدارس و دانشگاه ها و کارخانجات و غیره به روی همه مردم گشوده می شود و رشد نیروهای مولده جامد و جاندار به طرز حیرت آوری آغاز می شود.

 

روحانیتی که هنری جز اشاعه خریت و خرافه نداشت، زیر بار مسئولیت های بغرنح متنوع، خواه و ناخواه، مدرنیزه می شود

سکنه ایران که قبلا قادر به تولید استکان و نعلبکی حتی نبودند، یکشبه ره صد ساله می روند و سیستم علمی و فنی و فن آوری و موشکی و پهبادی و درمانی و پزشکی شان جهانیان را مات و متحیر می سازد.

ارتجاع امپریالیستی و صهیونیستی مستأصل

مجبور به ترور سیستماتیک دانشمندان و سران علمی و سیاسی و نظامی  و دانشجویان و بمباران مدارس و دانشگاه ها و بیمارستان ها و پلها و  کارخانجات می شود.

ادامه دارد.