شین میم شین
بوستان
باب چهارم
در (باب) تواضع
مقدمه
(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۷ ـ ۱۲۱)
ما به سوی آنچه دانش زمانه مان نموده، می رویم.
ز خاک آفریده ات خداوند پاک
پس ای بنده، افتادگی کن، چو خاک
حریص و جهانسوز و سرکش مباش
ز خاک آفریدند ات، آتش مباش
چو گردن کشید آتش هولناک
به بیچارگی تن بینداخت خاک
چو آن، سرفرازی نمود، این، کمی
از آن دیو کردند، از این آدمی.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر