بوستان
باب سوم
در عشق و مستی و شور
حکایت هفدهم
(دکتر حسین رزمجو، «بوستان سعدی»، ص ۹۵ ـ ۹۶ )
برهان ملک و دین، که ز دست وزارتش
ایام کان یمین شد و دریا یسار هم
معنی تحت اللفظی:
شاه
(سعد این زنگی)
تبیین (بیانگر) جامعه و ایده ئولوژی (زیربنا و روبنا) است که به برکت سلطنتش روزها و آبها بسان راست و چپ شده اند.
سعدی
در این بیت شعر در زمینه هندوانه چپاندن زیر بغل شاه سنگ تمام می گذارد و به یاوه می رسد.
سعد
در بیت قبلی همین شعر
شاه را به درجه رحمت الهی در دنیا و آخرت، به درجه خورشید (مهر، آقتاب) ارتقا می دهد که جهان (کاینات) را روشن می کند و هستی می بخشد.
اکنون شاه را به مقام مظهرملک و دین (وجود و شعور، زیربنا و روبنا) اعتلا می بخشد و ایام و دریا را نتیجه سلطنتش جا می زند.
این همان سعدی است که شاعر پاچه خواری (رقیبی) را به سبب تجلیل شاه به عوض تجلیل خدا مورد انتقاد قرار داده است.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر