قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۳۹)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَٰكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ ۚ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَث ۚ ذَّٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا ۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۷۶]

اگر خواسته بوديم به سبب آن علم كه به او داده بوديم رفعتش مى‌بخشيديم، ولى او در زمين بماند و از پى هواى خويش رفت.

 مثَل او چون مثَل آن سگ است كه اگر به او حمله كنى زبان از دهان بيرون آرد و اگر رهايش كنى بازهم زبان از دهان بيرون آرد. 

مثَل آنان كه آيات را دروغ انگاشتند نيز چنين است. 

قصه را بگوى، شايد به انديشه فرو روند.

 به  تحلیل مارکسیستی  دیگر مفاهیم این آیه کریم ادامه می دهیم:

۲

مثَل او چون مثَل آن سگ است كه اگر به او حمله كنى زبان از دهان بيرون آرد و اگر رهايش كنى بازهم زبان از دهان بيرون آرد.

این تشبیه کریم 

بی محتوا به نظر می رسد.

در زمین ماندن کسی و رفتن او به دنبال «هوای خویش» چه ربطی به بیرون آوردن زبان نوسط سگ در هر صورت دارد؟

 

ضمنا

این ادعای کریم فاقد ارزش واقعی است.

اگر کسی به سگی حمله کند، سگ زبانش را بیرون نمی آورد.

بلکه مقاومت و مقابله می کند.

﴿سَاءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَأَنفُسَهُمْ كَانُوا يَظْلِمُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۷۷]

بد است مثَل مردمى كه آيات ما را دروغ انگاشتند و به خود ستم روا مى‌داشتند.

کریم

در این آیه، محتوای تکذیب آیات الهی را خودستیزی قلمداد می کند.

در حالیکه تأیید و تصدیق و تکذیب  اندیشه ای 

امری معرفتی (مربوط به شناخت) است و دلیل داارد که باید مورد بررسی قرار گیرد. 

حتی

به انتقاد از خود منجر شود.

شاید حریف حق داشته باشد.

 

ادامه دارد.