قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۲۹)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۶۲]

از ميان آنان، آن گروه كه بر خود ستم كرده بودند سخنى را كه به آنها گفته شده بود ديگر كردند. 

پس به كيفر ستمى كه مى‌كردند برايشان از آسمان عذاب فرستاديم.

معنی تجت اللفظی:

گروهی از بنی اسرائیل به تحریف أیات للهی  اقدام کردند.

یعنی بر خویشتن خویش ستم کردند،

مستوجب عذلب الهی شدند.

قابل بحث در این آیه، مفهوم ستم بر خویشتن خویش (خودستیزی) است.

شاید دلیل کریم
مستوجب عذلب الهی شدن آنها باشد.

 

مفهوم ستم بر خویشتن خویش (خودستیزی) 

از زمین (از بندگان) به آسمان (بر خدا به مثابه ارباب برده دار مطلق) رفته است:

بنده اگر دست به عصیان و طغیلن و سرکشی بر ضد ارباب برده دار بزند، نظام برده داری لطمه بر نمی دارد، بلکه ستم بر بندگان تشدید می شود.

یعنی

نتیجه سرکشی بردگان نه تضعیف ارباب برده دار،  بلکه بلکه برعکس، تضعیف خود بردگان می شود.

 

چه رسد به خدا که قورت مطلق و شکست ناپذیری است.

کریم

در این آیه، به جای بندگان نافرمان، بندگان نافرمان الهی (بنی اسرائیل و غیره) را می گذارد و به جای ارباب برده دار، خدا را.

خدا

در واقع

انعکاس انتزاعی ـ آسمانی اشراف برده دار (طبقه حاکمه) است.

یعنی

خود الله هم از زمین به آسمان رفته است.

خدا (الله) بت مشخصی در  کنج بتکده کعبه بوده است که به صورت مفهومی مجرد در آمده است.

الله

نتیجه تجرید و یا انتزاع همه اربابان برده دار است.

چیزی مجرد و انتزاعی  و ذهنی است.

مفهومی است.

عکسی است.

در حالیکه اربابان برده دار،

افراد مشخص و مادی و عینی اند.

اصل اند.

ادامه دارد.