درنگی
از
شین میم شین
۳
عقل، علم و اخلاق چیستند؟
محمد ناطقی
علم:
شناخت روشمند، آزمونپذیر و اصلاحپذیر واقعیت؛
نه حقیقت نهایی و مقدس.
معنی تحت اللفظی:
علم
به شناخت روشمند واقعیت اطلاق می شود.
شناخت روشمندی که قابل ازمون و تصحیح باشد.
علم
به حقیقت نهایی و مقدس اطلاق نمی شود.
بهتر است که روی این مفاهیم بند تنبانی حریف درنگ کنیم:
اولا
پیش شرط علمیت ادعایی و یا نظری و یا اندیشه ای، در قاموس محمد ناطقی،
روشمندی شناختی است مبنای آن است.
از آنجا که شناخت عاری از روشی یافت نمی شود، می توان هر ادعایی و یا نظری و یا اندیشه ای را علم و علمی قلمداد کرد.
ثانیا
پیش شرط علمیت ادعایی و یا نظری و یا اندیشه ای، در قاموس محمد ناطقی،
قابل آزمون و تصحیح بودن آن است.
از آنجا که هر خرافه ای را حتی می توان مورد آزمون و ازمایش قرار داد و صحت و سقمش را اثبات و به اصطلاح تصحیح کرد،
پس می توان هر ادعایی و یا نظری و یا اندیشه ای را علم و علمی قلمداد کرد.
علم در قاموس محمد ناظقی، به حقیقت نهایی (؟) و مقدس اطلاق نمی شود.
شکی نیست که محمد ناطقی
معنی و تعریف حقیقت را نمی داند.
به همین دلیل از حقیقت نهایی و مقدس موعظه می کند.
محمد ناطقی
نمی داند که حقیقت بر خلاف علوم و مفاهیم علمی
از مفاهیم فلسفی است.
حقیقت نمی تواند موضوع علوم باشد.
برای اینکه موضوع علم جزئیات است و نه کلیات، ماهیات و عامیات.
مثلا
موضوع شیمی اتم است
و
موضوع زیست شناسی سلول.
حقیقت اما موضوع فلسفه است.
حقیقت در کلیت و ماهیت و عامیت مربوطه است و کشف آن کار ساده ای نیست.
به قول هگل:
حقیقت در کل است
و
کل، حقیقی است.»
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر