قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۲۷)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

 

﴿وَمِن قَوْمِ مُوسَىٰ أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۵۹]

گروهى از قوم موسى هستند كه مردم را به حق راه مى‌نمايند و به عدالت رفتار مى‌كنند.

کریم

در این آیه،

دو مشخصه گروهی از یهودیان  را برجسته می کند:

الف

راهنمایی خلایق به حق

ب

دادگری

منظور از حق اما در فقه اسلامی روشن نیست.

حق هم به معنی خدا ست و هم به معنی حقیقت و هم به معنی سهم خویش.

احتمالا منظور کریم، دعوت خلایق به خداشناسی (یهویدت) است.

تعریق کریم از مفهوم داد و دیالک تیک داد و بیداد (عدل و ظلم)، شبه مارکسیستی است:

بیداد (ظلم) در قاموس کریم به معنی ندادن داد درخور به ستد خویش از کسی است.

﴿وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا ۚ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ ۖ فَانبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۖ قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۚ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَىٰ ۖ كُلُوا مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ ۚ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَٰكِن كَانُوا أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۶۰]

بنى‌اسرائيل را به دوازده سبط تقسيم كرديم.

 و چون قوم موسى از او آب خواستند به او وحى كرديم كه عصايت را بر سنگ بزن.

 از آن سنگ دوازده چشمه روان شد.

 و هر گروه آبشخور خويش را بشناخت.

 و ابر را سايبانشان ساختيم و برايشان من و سلوى نازل كرديم. بخوريد از اين چيزهاى پاكيزه كه بر شما روزى داده‌ايم. و آنان به ما ستم نكردند بلكه به خودشان ستم مى‌كردند.

کریم

در این آیه،

سیراب کردن خلق یهود (اجتماع و همبود آنان) را به سیراب کردن گاوان و گوسفندان تشبیه می کند:

آنها را به ۱۲ دسته تقسیم بندی می کند و بعد آبشخورشان را با اعجاز عصایی مملو از اب می کند.

ابر را هم واسطه و وسیله حراست انان از انوار سوزان آفتاب می سازد.

 

من و سلوی دو لغت است که قرآن برای غذاهای فرو فرستاده شده بر بنی اسرائیل استفاده نموده است. در آیه ۵۷ سوره بقره آمده است: ﴿... وَأَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَىٰ كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ ...﴾ و بر شما من و سلوی نازل کردیم و گفتیم از خوراکی‌های پاکیزه‌ای که روزی شما قرار دادیم، بخورید 

کریم

در این آیه،

برای خلق یهود، پس از اعجاز اشربه (آب)، اطعمه (غذا) هم نازل می کند.

آنها هم می خورند و نه بر خدا، بلکه بر خویشتن، ستم  می کنند.

منظور کریم این است که بندگان توان اعمال ستم بر خدای (ارباب مطلق) خود را ندارند.

هر بیدادی که بر ارباب برانند، متوجه خودشان می شود.

حق با کریم است:

خدا مالک مطلق همه وسایل تولید و نعمات مادی است

و

مالکیت بر وسایل تولید و نعمات مادی

منشاء قدرت و بی نیازی و حاکمیت و حکومت و سلطه است.

ادامه دارد.