قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۲۴)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿۞ وَاكْتُبْ لَنَا فِي هَٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الْآخِرَةِ إِنَّا هُدْنَا إِلَيْكَ ۚ قَالَ عَذَابِي أُصِيبُ بِهِ مَنْ أَشَاءُ ۖ وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ ۚ فَسَأَكْتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالَّذِينَ هُم بِآيَاتِنَا يُؤْمِنُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۵۶]

براى ما در دنيا و آخرت نيكى بنويس. 

ما به سوى تو بازگشته‌ايم 

گفت:

 عذاب خود را به هر كس كه بخواهم مى‌رسانم و رحمت من همه چيز را دربرمى‌گيرد.

 آن را براى كسانى كه پرهيزگارى مى‌كنند و زكات مى‌دهند و به آيات ما ايمان مى‌آورند مقرر خواهم داشت.

کریم

در این آیه،

گفت و گوی  میان قوم حضرت موسی و  خدا را منعکس می کند:

قوم حضرت موسی 

توبه می کنند.

ایمان می اورند و انتظار اجر (پاداش) دنیوی و اخروی از خدا دارند.

خدا

اما

ادعای همیشگی خود را تکرار می کند:

من خدای خودکامه ای هستم و  اجر و زجر من شامل حال کسی می شوند که من دلم می خواهد.

این ادعای مکرر خدا دال بر هیچ وارگی اعمال خوب و بد بندگان در برخورداری از اجر و زجر الهی است.

خدا

شبیه خوانین و سلاطین خودکامه است که اهل عقل اندیشنده نیست.

بسته به میل خود عمل می کند.

چه بسا

به سلامی، گردن می زند و به دشنامی، خلعت می بخشد. 

(سعدی)

ادامه دارد.