وِلادیمیر ایلیچ اولیانوف
( ۱۸۷۰ – ۱۹۲۴)
مشهور به ولادیمیر لِنین،
درنگی
از
شین میم شین
اختلاف نظر روزا لوکزامبورگ با لنین
برخی از آزادیهای شناخته شده به شرح زیر است:
آزادی مذهب
آزادی پوشش
آزادی اقتصادی
آزادی رای و انتخابات آزاد و دمکراتیک
آزادیهای اجتماعی
آزادی جنسی
(از جمله آزادی در عشق به همجنس)
آزادی سیاسی
آزادی آموزشی و حق ادامه تحصیلات
آزادیهای مدنی
آزادی بیان
آزادی مطبوعات
آزادی انتقاد کردن از قدرت
آزادی اعتراض کردن
آزادی مقاومت
(از جمله در برابر اشغال نظامی، استعمار و امپریالیسم)
آزادی در تولید
۳
آزادی رای و انتخابات آزاد و دمکراتیک
این آزدی معروف
بیانگر فرم پارلمانتاریستی حکومت توسط طبقه حاکمه است.
این فرم حکومت
ماهیتا
بورژوایی
(ضد برده داری، ضد فئودالی...)
بوده است.
این فرم حکومت
جایگزینی بورژوایی برای فرم استبدادی، مطلقه، خودکامه خانخانی و سلطنتی و موروثی و فردی و خانوادگی حکومت بوده است.
این فرم حکومت
در انقلابات بورژوایی در قرن هجدهم
به درجه ایدئآل و آرمانی مقدس ارتقا داده شده است.
در این فرم حکومتی،
سران و نمایندگان قوای سه گانه کشور
به صورت صوری (فرمال) و پر هزینه و نمایشی، عوامفریبانه «انتخاب» می شوند.
محتوای این فرم حکومتی اما ثابت می ماند.
مثال:
در ایالات متحده امریکا دو حزب بزرگ دموکرات و جمهوری خواه نمایندگان سیاسی طبقه حاکمه امپریالیستی واحدی اند و فرق ماهوی (طبقاتی) با هم ندارند.
فرم فریبای حکومتی اما معرکه پر جار و جنجال انتخابات هر از گاهی در کشور و ایالات است.
لابی های انحصارات متنوع امپریالیستی
در جریان این انتخابات پارلمانی
به خرید اراده و تصمیمگیری سیاسی و اقتصادی و نظامی و فکری و فرهنگی نمایندگان دو حزب امپریالیستی می پردازند
و
توده تهیدست گاهی دل به عوامفریبی های حزب دموکرات می سپارد و به سران آن
رأی می دهد و گه به عوامفریبی های حزب جمهوریخواه می سپارد و به سران آن
رأی می دهد.
بی آنکه کمترین تغییری در ماهیت طبقاتی ارتجاعی طبقه حاکمه طویله صورت بگیرد.
یعنی رأی دادن آزادانه و دموکراتیک کذایی خلایق به این و یا به آن، انتخابات آزادانه و دموکراتیک کذایی این و یا آن، تغییری در اصل قضیه به عمل نمی آورد.
این البته بدان معنی نیست که حکومت سلطنتی فرقی با حکومت جمهوریتی ندارد.
این بدان معنی نیست که فرم های حکومتی، فرمالیته اند.
یعنی
عاری از محتوا هستند.
بی دلیل که نیست که حزب توده این فرم حکومتی را بر فرم سلطنتی برتر می شمارد و از آن حمایت می کند.
اینجا بحث بر سر این است که در دیالک تیک فرم حکومتی و محتوای حکومتی، نقش تعیین کننده از آن محتوای حکومتی است.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر