۱۴
· سمیوتیک را می توان به سه و یا به چهار «زیررشته» تقسیم بندی کرد:
الف
· پراگماتیک
ب
· سمانتیک
پ
· سینتاکتیک
ت
· سیگماتیک (به فرض این که آن را جزو سمانتیک نشماریم).
۱۵
· در پراگماتیک هر علامتی در رابطه چهار عضوی از قرار زیر مورد بررسی قرار می گیرد:
الف
· انسان به مثابه سازنده و پذیرنده علائم،
ب
· علامت،
پ
· معنی علامت
ت
· آنچه که علامتگذاری می شود.
۱۶
· در پراگماتیک، زبان در کلیه بافت های اجتماعی، پسیکولوژیکی و غیره در نظر گرفته می شود.
۱۷
· اگر انسان را به مثابه سازنده و پذیرنده علائم مورد صرفنظر قرار دهیم، و فقط نکات زیر را در نظر بگیریم، آنگاه به سمانتیک می رسیم:
الف
· رابطه علامت با معنی آن
ب
· رابطه علامت با آنچه که علامتگذاری می شود.
۱۸
· رابطه علامت با دزیگنات، موضوع خاص سیگماتیک است.
۱۹
· اگر در رابطه چهار عضوی یاد شده، انسان و معنی علائم را مورد صرفنظر قرار دهیم و فقط علائم و نحوه پیوند آنها با یکدیگر (مثلا قاعده توالی و ترتیب کلمات و غیره) را در نظر بگیریم، به عرصه سینتاکتیکی سمیوتیک عمومی می رسیم.
پایان
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر