قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۰۵)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ۗ قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَٰهٍ غَيْرُهُ ۖ قَدْ جَاءَتْكُم بَيِّنَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ ۖ فَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَاحِهَا ۚ ذَٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ﴾
[ الأعراف: ۸۵]

و بر مردم مدين برادرشان شعيب را فرستاديم.

 گفت: 

اى قوم من، اللّه را بپرستيد، شما را خدايى جز او نيست، از جانب پروردگارتان نشانه‌اى روشن آمده است. 

پيمانه و ترازو را تمام ادا كنيد و به مردم كم مفروشيد و از آن پس كه زمين به صلاح آمده است در آن فساد مكنيد، كه اگر ايمان آورده‌ايد، اين برايتان بهتر است.

 

کریم

در این آیه،

تجربه تاریخی ـ تئولوژیکی (فقهی) دیگری را نقل می کند:

نبوبت حضرت شعیب

را.

حضرت شعیب

قوم خود را دعوت به خداپرستی می کند و مدعی داشتن نشانه ای روشن است.

حضرت شعیب

خلایق را از کمفروشی و ارتکاب فساد نهی می کند.

معلوم نیست که منظور کریم از «به صلاح آمدن زمین» چیست؟

حضرت شعیب

به عوض ارائّه دلیل برای اثبات صحت و حقیقت فراخوان خود،

 اعلام می دارد که مصلحت همین است.

یعنی

به سودتان است.

 

در همه جای قرآن سر و کله پراکماتیسم (مکتب اصالت سود)  پیدا می شود که یکی ز مکاتب فلسفی امپریالیستی منحط مد روز است:

در مکتب پراگماتیسم، 

عینیت و علمیت حقیقت انکار می شود.

هر چه که به نفع کسی باشد، آن حقیقی قلمداد می شود.

حتی اگر استعمار  بی رحمانه خلق ها و استثمار بیشرمانه زحمتکشان باشد.

 

پراگماتیسم

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/11561

 

پایان

 

 

پراگماتیسم

 

http://mimhadgarie.blogfa.com/post/5340

 

پایان

 

وقتی بنی صدر به خمینی یاد آور می شود که او در پاریس به رسانه های همگانی حرف دیگری زده است،

خمینی می گوید:

«مهم نیست.

مصلحت در آن موقع و آنجا آن بود و مصلحت اکنون و اینجا این است.»

 

محتوای این حرف خمینی این است 

که

حقیقت هیچ است و مصلحت (سود) همه چیز.

این چیزی جز پراگماتیسم نیست.

 

ادامه دارد.