آلن بدیو
(زادهٔ ۱۹۳۷)
از
شین میم شین
خالد سول پور
۴
اما
«رخداد» فقط زمانی معنا و وجود عینی پیدا میکند که «افراد»ی
آن را دریابند،
به رسمیّت بشناسند
و
به آن وفادار باشند و وفادار بمانند
و
آن را در عمل ادامه دهند.
«بدیو» این افراد را «سوژه» مینامد.
یعنی «عامل انسانی».
«سوژه» در نگاه او کسی است که با شناخت و تصمیم و پایداری،
«رخداد» را زنده نگه میدارد و بر پایهی آن عمل میکند.
مثلاً سوژهی انقلابی، عاشق یا هنرمند، هر یک با وفاداری به حقیقتی تازه جهان خود را میسازند.
این فراز چهارم لاطائلات خالد رسول پور راجع به خرافه رخداد را هم نخست تجزیه و سپس تحلیل می کنیم:
۱
اما «رخداد» فقط زمانی معنا و وجود عینی پیدا میکند که «افراد»ی
آن را
دریابند،
رخدادی که جزئی از زمان (لحظه ای) و بعد جزئی از مکان (مبداء مسیری) بود و بعد حقیقتی بود،
اکنون معلقی والا می زند و به چیزی ذهنی و میلی و این و آنی (سوبزکتیو) استحاله می یابد.
این هنوز چیزی نیست.
پیش شرط عینیت کسب کردن رخداد، یعنی تبدیل رخداد سوبژکتیو (ذهنی، میلی، این و آنی) به رخداد اوبژکتیو(عینی)
این است که کسانی آن را دریابند.
آلن بدیو و خالد رسول پور
ظاهرا معنی مفاهیم اوبژکت و سوبژکت و اوبژکتیو و سوبژکتیو و اوبژکتیویته و سوبژکتیویته را نمی دانند.
اوبژکت (عین) به چیزی اطلاق می شود که مستقل از سوبژکت (ذهن، فرد، این و آن) وجود دارد.
مثال:
لنگه کفش
چیز اوبژکتیوی است
و
مفهوم لنگه کفش، که فقط در ذهن وجود دارد،
جیز سوبژکتیوی (ذهنی، این و آنی) است.
یعنی
نتیجه انعکاس اوبژکت در آیینه ذهن سوبژکت (مثلا حسن و حسین و طبقه فئودال و بورژوا و غیره) است.
این بدان معنی است
که
اصل، اوبژکتیو (لنگه کفش) است و عکس، سوبژکتیو.
آلن بدیو و خالد رسول پور
اما
پیش شرط عینیت کسب کردن رخداد را درک آن توسط افراد (نخبگان) می دانند.
یعنی
انعکاس آن در آیینه ذهن افراد می داند.
چیزی که ذهنی است، یعنی فقط در ذهن افراد وجود دارد،
در قاموس حضرات
به محض ادراک شدن توسط سوبژکتی (یعنی منعکس در ذهن افرادی)،
عینیت کسب می کند.
یعنی مستقل از سوبژکت می شود.
ر اگر در مثال لنگه کفش (عین) بمانیم،
مفهوم لنگه کفش، به محض ادراک شدن توسط کفاشی، لنگه کفش (عینی) می شود.
لنگه کفشی عینی که کفاش می تواند بپوشد و در جلسه سخنرانی جرج ابن جرج بوش از پا درآاورد و به صورت جرج ابن جرج بوش بزند.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر