قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأنفال ) (۵۹۷)

  

 ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ خَرَجُوا مِن دِيَارِهِم بَطَرًا وَرِئَاءَ النَّاسِ وَيَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ ۚ وَاللَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ﴾
[ الأنفال: ۴۷]

همانند آن كسان مباشيد كه سرمست غرور و براى خودنمايى از ديار خويش بيرون آمدند و ديگران را از راه خدا بازداشتند. و خدا به هركارى كه مى‌كنند احاطه دارد.

 کریم

در این آیه

برای اختلافات و تفاوت ها و تضادهای ایده ئولوژیکی، دلیل اتیکی (اخلاقی) عرضه می دارد.

مخالفت با اسلام را ناشی از غرور و خودنمایی می داند و نه ناضی از منافع طبقاتی.

می توان گفت که کریم دیالک تیک وجود و شعور (ماده و روح) را به صورت دیالک تیک اخلاق و عقیده بسط و تعمیم می دهد و نقش تعیین کننده را نه از آن وجود (ماده)، بلکه از آن اخلاق (دیالک تیک تواضع و تکبر) می داند.

کریم حنی دلیل معرفتی (شناختی) برای اختلافات و تفاوت ها و تضادهای ایده ئولوژیکی عرضه نمی دارد.

مثلا ناشی از نادانی، بیسوادی و عقب ماندگی فکری نمی داند.

کاری که در آیات دیگر کرده است.

مورالیسم (اتیسم، اخلاق گرایی) یکی از مکاتب همچنان رایج در جهان است و باید وسیعا و عمیقا مورد بررسی علمی و انقلابی قرار گیرد.

ادامه دارد.