چه رند پریشان شوریده بخت
چه زاهد که بر خود کند کار سخت
نخورد از عبادت بر، آن بی خرد
که با حق نکو بود و با خلق بد
معنی تحت اللفظی:
فرق نمی کند که رند پریشان بدبختی و یا زاهد سختگیری باشی، عبادتت بیهوده خواهد بود، اگر با خدا خوب باشی و با خلق بد.
سعدی
در این دو بیت شعر،
دیالک تیک انسان و خدا را به شکل دیالک تیک خلق و حق بسط و تعمیم می دهد و نقش تعیین کننده را از آن انسان (خلق) می داند.
محتوای این دو بیت شعر سعدی، همان محتوای شعار معروف او ست:
«عبادت به جز خدمت خلق نیست.»
منظور او از خدمت خلق، در این بیت معروف سعدی، سلطنت است.
پادشاهی تصمیم می گیرد، از سلطنت صرفنظر کند و عابدی گوشه نشین گردد و سعدی او را از این کار منع می کند.
یعنی
به جایگاه اجتماعی و پایگاه طبقاتی افراد فاتحه ای بلند بالا می خواند.
می توان پادشاه بود و توأم با حفظ و تکثیر منافع طبقه حاکمه به هر قیمت و به هر جنایت، خادم خلق هم بود و سلطنت به مثابه عبادت بود.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر