قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأنفال ) (۶۰۸)

 

 ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿الْآنَ خَفَّفَ اللَّهُ عَنكُمْ وَعَلِمَ أَنَّ فِيكُمْ ضَعْفًا ۚ فَإِن يَكُن مِّنكُم مِّائَةٌ صَابِرَةٌ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ ۚ وَإِن يَكُن مِّنكُمْ أَلْفٌ يَغْلِبُوا أَلْفَيْنِ بِإِذْنِ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ﴾
[ الأنفال: ۶۶]

اكنون خدا بار از دوشتان برداشت و از ناتوانيتان آگاه شد. 

اگر از شما صد تن باشند و در جنگ پاى فشرند، بر دويست تن پيروز مى‌شوند. و اگر از شما هزار تن باشند، به يارى خدا بر دو هزار تن پيروز مى‌شوند. و خدا با آنهاست كه پايدارى مى‌كنند.

۱

اكنون خدا بار از دوشتان برداشت و از ناتوانيتان آگاه شد.

منظور کریم از این جمله معلوم نیست.

با بر داشتن بار از دوش کسی آن کس احساس سبکساری  می کند ولی بردارنده بار به ضعف او پی نمی برد.

قضیه از قرار دیگری است.

خدا باید به ضعف مسلمین پی ببرد، بعد بار از دوش شان بردارد.

ضمنا

مگر خدا عالم الغیب نیست.

چرا دس از برداشتن بار از دوش شان به ضعف شان پی می برد؟

۲

اگر از شما صد تن باشند و در جنگ پاى فشرند، بر دويست تن پيروز مى‌شوند. و اگر از شما هزار تن باشند، به يارى خدا بر دو هزار تن پيروز مى‌شوند. و خدا با آنهاست كه پايدارى مى‌كنند.

کریم 

در این آیه، پیش شرط پیروزی افلیتی از مسلمین بر اکثریتی از دشمنان را پایداری در جنگ قلمداد می کند و نه حمایت خدا از آنان و یا خریت دشمنان.

تین نشان می دهد که کریم پیگیری استدلالی ندارد.

دم دم مزاج است و بسته به نیاز به تعویض نظر مبادرت می ورزد.

ضمنا

دلیل حمایت خدا از مسلمین را نه تقوای آنان و استحکام ایمان آنان، بلکه پایداری خود آنان می داند.

اما وقتی کع مسلمین در جنگ پیروز شده باشند، کریم ادعا می کند که نه به همیت خود، بلکه با حمایت خدا و ملائکه و غیره پیروز شده اند.

 

ادامه دارد.