قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۴۰)

 

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

 

﴿مَن يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي ۖ وَمَن يُضْلِلْ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۷۸]

هر كس را كه خداى راه نمايد، راه خويش بيابد.

 و آنان را كه گمراه سازد زيانكار شوند.

کریم

در این آیه،

دیالک تیک هدایت و ضلالت

را

از محتوای معرفتی اش تخلیه می کند:

بشر خرد زدایی  می شود:

هدایت و ضلالت (راهیابی و گمراهی) منوط به میل و اراده و هوس خدا قلمداد می شود.

فرمولبندی این آیه هم به لحاظ منطقی معیوب است:

هر کس را خدا رهنمایی می کند، خواه و ناخواه راه خویش می یابد.

راه خویش؟

راه وبیراه

چیزهای عینی اند و نه این و آنی.

راهی که خدا نشان کسی می دهد، راه خدا ست و نه راه شخصی خود او.

گراه و بیراه هم به همین سان.

بی اعتنا به اینکه خودش بیابد و یا خدا بخواهد.

 

کریم

در این آیه،

میان گمراهی و زیانکاری علامت تساوی می گذارد.

چرا باید کسی را که خدا گمراهش کرده، زیانکار ساخت؟

او که تقصیری ندارد.

گسی را هم که خدا رهنمایی کرده، چرا باید عاقبت به خیر گردد؟

 

﴿وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ ۖ لَهُمْ قُلُوبٌ لَّا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لَّا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَّا يَسْمَعُونَ بِهَا ۚ أُولَٰئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ ۚ أُولَٰئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۷۹]

براى جهنم بسيارى از جن و انس را بيافريديم. 

ايشان را دلهايى است كه بدان نمى‌فهمند و چشمهايى است كه بدان نمى‌بينند و گوشهايى است كه بدان نمى‌شنوند. اينان همانند چارپايانند حتى گمراه‌تر از آنهايند.

اينان خود غافلانند.

 

این آیه کریم را باید نخست تجزیه و سپس تحلیل مارکسیستی کرد:

 

۱

براى جهنم بسيارى از جن و انس را بيافريديم.

محتوای این آیه کریم این است که سکنه جنت و جهنم را خود خدا پیشاپیش تعیین کرده است.

یعنی

اعمال افراد از اجنه تا بشر نقشی در رفتن به جنت و جهنم ندارند و حساب و کتاب و عدالت کذایی الهی بی محتوا و توخالی و قلابی است:

خلق عمدی خلایق برای جنت و جهنم  چگونه می تواند مبتنی بر عدالت الهی باشد و نه مبتنی بر خودکامگی و خیره سری خدا؟

﴿وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ فَادْعُوهُ بِهَا ۖ وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ ۚ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۸۰]

از آن خداوند است نيكوترين نامها.

 بدان نامهايش بخوانيد.

 آنها را كه به نامهاى خدا الحاد مى‌ورزند واگذاريد.

 اينان به كيفر اعمال خود خواهند رسيد.

 

مفهوم مرکزی مهم این آیه کریم

را

نام تشکیل می دهد.

کریم

نام ها را به دو دسته نیک و بد طبقه بندی می کند و نیکوترین نام ها در متعلق به خدا می داند.

ولی معیار عینی و علمی برای طبقه بندی اسامی به نیک و بد چیست؟

خواندن نام های خدا درمان کدام درد است؟

الحاد به نامها به چه معنی است؟

ادامه دارد.