نادر نادر پور
(۱۶ خرداد ۱۳۰۸ – ۲۹ بهمن ۱۳۷۸)
شاعر، نویسنده، مترجم و فعال سیاسی–اجتماعی
از اعضای کانون نویسندگان ایران
درنگی
از
میم حجری
زن شعر تو ست با همه مردم فریبی اش
زن شعر تو ست با همه شور آفریدنش
آواز و می که زاده ی طبع خدا نبود
این خوردنش حرام شد ، آن یک شنیدنش
زن شعر تو ست با همه شور آفریدنش
آواز و می که زاده ی طبع خدا نبود
این خوردنش حرام شد ، آن یک شنیدنش
معنی تحت اللفظی:
علاوه بر شعر و شراب و عشق و قمار و غیره
زن (سکس) هم شعر ابلیس است و نه شعر الله.
اولا
به این دلیل که زن بسان ابلیس فریبا (مردم فریب) و وسوسه کننده (شور آفرین) است.
ثانیا
به این دلیل
که شراب و شعر (تصنیف) در قاموس خدا، حرام است.
در این بند این شعر نادرپور
دیالک تیک زن و شوهر
از دید طبقات حاکمه انگل و استثمارگر به طرز سوبژکتیویستی و متافیزیکی تخریب می شود
و
به صورت دوئالیسن زن و نر عرضه می شود:
زن اهل وسوسه و فریب نر
قلمداد می شود
و
نر
اهل صداقت و صراحت و شفافیت و فریب خورنده و معصوم و مظلوم.
تمامی ایده ئولوژی اشراف برده دار و فئودال و بورژوایی واپسین
مبتنی بر این خرافه آنتی فمینیستی بوده است.
آثار هنر
آیینه تمامنمای تعلقات ایده ئولوژیکی هنرمندان است.
به همین دلیل
با تحلیل علمی و انقلابی هر اثر هنری می توان می توان منشاء طبقاتی هنرمند مربوطه را کشف و افشا کرد.
آواز و می که زاده ی طبع خدا نبود
این خوردنش حرام شد ، آن یک شنیدنش
دلیل ناپسند بودن آواز و می برای الله
در قاموس نادرپور
نه محتوای آواز و می، نه پیامد بهره برداری از ساز و اواز و می، بلکه تحریم آندو از سوی خدا ست.
بدین طریق
بشردوستی مسئولیت شناسانه الله بیشرمانه و بی پروا انکار می شود.
این کردوکار شاعر
دال بر صحت و علمیت و حقیقت موضعگیری اسلام نسبت به شراب و شعر و شعرا و لهو و لعب و عیش و نوش
و
حقانیت پیامبر اسلام است.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر