قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأنفال ) (۵۹۹)

  

 ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿إِذْ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ غَرَّ هَٰؤُلَاءِ دِينُهُمْ ۗ وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ﴾
[ الأنفال: ۴۹]

منافقان و آن كسان كه در دل بيماريى دارند گفتند: 

اينان را دينشان بفريفته است. و هر كس كه به خدا توكل كند او را پيروزمند و حكيم خواهد يافت.

 کریم

در این آیه، انتقادات مخالفین اسلام را مو به مو تقل می کند.

این بدان معنی است که همه اعضای جامعه به اسلام نمی گروند و چه بسا حتی به تحقیر و تمسخر مؤمنین می پردازند.

محتوای انتقاد انان این است که مؤمنین موجودات به لحاظ فکری عقب مانده ای  اند، کورکورانه ایمان آورده اند و خیال می کنند که توکل به خدا همان و پیروزی بر دشمنان همان.

ایراد و عقب ماندگی فکری خود منتقدین از اسلام و مسلمانان  بی خبری از نیروی پسیکولوژیکی (نیروی مبتنی بر روانشناسی) عظیم ایمان است.

بشر فقط با سپر و شمشیر و زور بازو نمی جنگد.

بشر علاوه بر آن با نیروی روحی و روانی و معرفتی ـ عقیدتی

و یا ایمان می جنگد.

به قول عیسی مسیح:

«بشر فقط به نان زنده نیست.»

نان به تنهایی وجود ندارد.

نان در دیالک تیک نان (مایحتاح حیاتی (خوراک و پوشاک و آب و مسکن و بهداشت و غیره)

و 

جان (نیروی روحی و روانی و معرفتی ـ عقیدتی و یا ایمان) 

وجود دارد.

اگرچه نقش تعیین کننده در دیالک تیک نان و جان (نیروی روحی و روانی و معرفتی ـ عقیدتی و یا ایمان)

از آن نان (مایحتاح حیاتی (خوراک و پوشاک و آب و مسکن و بهداشت و غیره) است.

ولی جان را نباید نادیده گرفت.

 

منظور ما از  جان همان منظور کانت و هگل و مارکس از Geist

است.

 

ادامه دارد.