قرآن کریم از دیدی دیگر سوره توبه (التوبة) (۶۲۱)

 ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

 

﴿كَيْفَ يَكُونُ لِلْمُشْرِكِينَ عَهْدٌ عِندَ اللَّهِ وَعِندَ رَسُولِهِ إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدتُّمْ عِندَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۖ فَمَا اسْتَقَامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ﴾
[ التوبة: ۷]

چگونه مشركان را با خدا و پيامبر او پيمانى باشد؟ 

مگر آنهايى كه نزد مسجد الحرام با ايشان پيمان بستيد. 

اگر بر سر پيمانشان ايستادند، بر سر پيمانتان بايستيد. 

خدا پرهيزگاران را دوست دارد.

 

در حرف های کریم جای انسجام منطقی خالی است:

در جمله اول می گوید که عقد پیان میان هدا و پیامبر با مشرکین محال است.

بعد بلافاصله  حرف خود را پس می گیرد و اذعان می کند  که عقد پیمان نه محال است و نه ممنوع.

 

ایراد دیگر کریم، خروج از موضوع اصلی آیه مربوطه و دادن شعار بی ربط راجع خدا ست:

خدا پرهيزگاران را دوست دارد.

عقد عهد و پیمان با کسی و وفای به عهد و یا بی وفایی بدانچه ربطی به پرهیزگاری دارد که خدا دوست بدارد و یا ندارد؟

 

کریم آدمی را یاد شعرای شعر سنتی می اندازد که در بیت آخر شعرشان راجع به خویشتن پرت و پلا می بافتند:

سخن اندر دهان دوست، شکر
ولیکن گفته حافظ از آن، به

 

چه کسی می گوید که کریم شاعر نیست؟

 

ادامه دارد.